ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (18) ΜΑΡΙΑ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ (14) ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ (12) ΒΙΒΛΙΟ (10) ΕΛΕΝΗ ΝΕΣΤΟΡΑ (9) Με λέξεις πιασμένες στην απόχη (9) ΘΕΑΤΡΟ (8) ΜΟΥΣΙΚΗ (8) Ο Αγιώτατος Έρως (8) DUETS (6) ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΑ (6) ΜΑΡΙΛΙΝΑ ΤΖΕΛΕΠΗ (6) Πυξίδα (6) ΒΙΚΥ ΔΕΡΜΑΝΗ (5) ΕΙΔΗΣΕΙΣ (5) Λύχνος καιόμενος (5) ΕΛΛΑΔΑ (4) ΚΡΗΤΗ (4) ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (4) ΝΕΑ (4) ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ (4) ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (4) φως & γραφή (4) ΚΟΙΝΩΝΙΑ (3) ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ (3) Αλέξης Γεωργαντάς (2) ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ (2) ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (2) ΕΚΘΕΣΕΙΣ (2) ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ (2) ΚΟΣΜΟΣ (2) ΛΕΝΑ ΣΙΩΠΗ (2) Έλενα Τουμαζή (1) ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ (1) ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ (1) ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ (1) ΔΡΩΜΕΝΑ (1) Δέσποινα Δεμερτζή (1) ΕΘΙΜΑ (1) ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ (1) ΗΘΗ (1) ΗΜΕΡΙΔΕΣ (1) ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ (1) ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ (1) Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος (1) ΛΙΖΗ ΧΑΝΔΑΚΑΡΗ (1) Λουκία Πλυτά (1) ΜΑΛΒΙΝΑ ΙΩΣΗΦΙΔΟΥ (1) ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΡΑΠΑΝΑΚΗ (1) ΜΙΚΕΛΑ ΦΕΡΟΥΣΗ (1) Μάρκος Σαριμανώλης (1) ΝΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΥ (1) ΝΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (1) Νάσος Καράμπελας (1) ΟΜΙΛΙΕΣ (1) ΠΑΙΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (1) ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ (1) ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ (1) ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ (1) μικρός ταξιδευτής (1)

Με λέξεις πιασμένες στην απόχη: ΚΑΤΑΦΥΓΗ


ΚΑΤΑΦΥΓΗ
24/2/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


Τούτη η  λέξη βούιζε μες στο μυαλό μου αποβραδίς. Κοιμήθηκα στη σκιά της, στον ήλιο της ξύπνησα. Άνοιξα την πόρτα της, μέσα της κρύφτηκα, ανάσανα.  Αναρωτήθηκα, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, όταν το μέσα μας λυγίζει, αποδυναμώνεται, φοβάται, διστάζει, έχει άραγε έναν τόπο καταφυγής; Κάπου που να νιώθει πως επιστρέφοντας θα πάρει δύναμη, κουράγιο, αντοχή και "χρώματα" για να βάψει την επόμενη μέρα; Πού "γυρίζει" άραγε κάποιος για επαναφόρτιση;


ΚΑΤΑΦΥΓΗ. Τούτη η  λέξη βούιζε μες στο μυαλό μου αποβραδίς. Κοιμήθηκα στη σκιά της, στον ήλιο της ξύπνησα. Άνοιξα την πόρτα της, μέσα της κρύφτηκα, ανάσανα.
Αναρωτήθηκα, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, όταν το μέσα μας λυγίζει, αποδυναμώνεται, φοβάται, διστάζει, έχει άραγε έναν τόπο καταφυγής; Κάπου που να νιώθει πως επιστρέφοντας θα πάρει δύναμη, κουράγιο, αντοχή και "χρώματα" για να βάψει την επόμενη μέρα; Πού "γυρίζει" άραγε κάποιος για επαναφόρτιση;
Και ήρθαν στο μυαλό μου οι μουσικές, τα τραγούδια, τα βιβλία, τα ταξίδια, οι βόλτες, τα όνειρα και τόσα άλλα! Μα εκεί που σταμάτησα ήταν οι άνθρωποι. Όλοι αυτοί που τριγυρίζουν στη ζωή μας, στη σκέψη μας, στην καρδιά μας. Που μπορεί να είναι παρόντες ή απόντες, κοντά ή μακριά μας, κομμάτια μας ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Βιβλίο > Μαλβίνα Ιωσηφίδου: "πέτρες ανθισμένες"


πέτρες ανθισμένες -ΠΟΙΗΣΗ
Εκδόσεις ΚΟΡΑΛΛΙ
​1η έκδοση: Αθήνα, 2017
​ISBN: 978-960-9542-52-4

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ
-​γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


Βιβλίο > "Ασπρόμαυρες ψυχές" -Μαριλένα Ραπανάκη


Ασπρόμαυρες ψυχές -Μαριλένα Ραπανάκηεκδόσεις ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ
ISBN: 978-960-468-183-9

Μυστικά που θάφτηκαν στις αμμουδιές της μακρινής Κοπακαμπάνα, όμως ο αέρας στο πέρασμά του έχει τη δύναμη να τα ξεσκεπάσει. Έρωτες που ανθίζουν στην Αθήνα, με τα χρόνια μαραίνονται αλλά δεν πεθαίνουν. Συνεχόμενες ανατροπές αποδεικνύουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η γαλήνη αναζητείται στο Αιγαίο, μεταξύ της Κρήτης και της Μήλου. Ένα ατύχημα αλλάζει τη ζωή του Χάρη για πάντα. Η διαφορετικότητά του τον οδηγεί στο περιθώριο, όμως βρίσκει στο πρόσωπο του γιατρού του έναν ανέλπιστο σύμμαχο. Μια γοητευτική γυναίκα ενώνει τους δύο άντρες, με το παρελθόν της να την κυνηγά. Το πάθος και ο φόβος πάνε παρέα σε μια αφήγηση χωρίς ανάσα. Η αγάπη είναι αδύνατον να σβηστεί με μια γομολάστιχα. Ένας θάνατος που θα σώσει ζωές… Έγκλημα που θ’ αγγίξει την τελειότητα ή μήπως όχι;


Πυξίδα > "Πόνος, αγάπη, υπομονή"

Χρονολόγιο, blog, Πυξίδα, πόνος, αγάπη, υπομονή, Μαριλίνα, Τζελέπη, ολόκληρη, ζωή, λέξεις, τέσσερις, συλλαβές, πόνος, ακούγεται, θεμέλια, καρδιές, υπομονή, Πόνος, αγάπη, υπομονή
20/02/2018 -γράφει η Μαριλίνα Τζελέπη


Πόνος, αγάπη, υπομονή.
Ολόκληρη η ζωή μέσα σε τρεις μικροσκοπικές λέξεις... Δυο, τρεις, τέσσερις συλλαβές. Πέντε αιωνιότητες. Έξι αισθήσεις, μαζεύουν τα φτερά τους για να πάρουν φόρα, να χτυπήσουν τα τείχη που ύψωσε η ατυχία, που γκρέμισε η παλίρροια. Και κάθε βράδι περνάει, και κάθε πρωί απ' την αρχή.

Ο πόνος δεν ακούγεται. Δε γρατζουνάται, δε ματώνει, δεν αναστενάζει. Φυτρώνει και ριζώνει βαθιά, σε μέρη που δεν ξέραμε ούτε οι ίδιοι ότι έχουμε, μέρη σκοτεινών παραμυθιών, εκείνων με τα μαύρα μήλα και τα δηλητήρια μιας κακιάς ύπαρξης που τρομάζει τα παιδιά των σωθικών μας τα βράδια. Ταρακουνάει τα θεμέλια, ξεσκίζει στήθια, καρδιές και ξεριζώνει τ´ άστρα που μαζέψαμε όταν ακόμη κανείς δε μας είχε πει ότι πιο πολλή ζωή πονάς παρά παίζεις ανέμελα στις αλάνες. Κι όμως ξεχνιέται κι αποκοιμιέται με το μακρινό νανούρισμα της αγάπης.

Βιβλίο > Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου > Αθόρυβοι Μύθοι & ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ​




 
Αθόρυβοι Μύθοι -ΠΟΙΗΣΗ
Εκδόσεις Ζάθεον Πυρ
​1η έκδοση: 2015
​ISBN: 978-618-81030-7-8
Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ
-​γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο "Αθόρυβοι Μύθοι" της κ. Κωνσταντίνας Γεωργαντοπούλου. Μέσα στις σελίδες του, συνάντησα καθάρια τη φωνή της, να ρέει επικαλούμενη "υπέροχες οπτασίες που είχαν πρόσωπο και χέρια, που τύλιγαν τον λαιμό απαλά". Ένιωσα "τον φόβο των κρεμασμένων γραμμάτων, σαν ρούχο άδειο" να περιμένει τον κόσμο ετούτο να τον ντύσει. Πριν από το όνομα, πριν από το σώμα, πριν από τον χρόνο, υπάρχει τ' ανθρώπου η ψυχή που συνεχίζει ακούραστη το αέναο ταξίδι. Η ποίηση της κ. Γεωργαντοπούλου καλεί τον αναγνώστη σε μια εύφορη πεδιάδα λέξεων, όπου θέση δεν έχουν οι στιγμές, μήτε μετράνε λόγια, πράξεις, έργα. Εκεί τα πάντα είναι ηχοχρώματα, φως, αλήθεια. Δεν έχεις παρά να αφεθείς και ν' απολαύσεις ότι απορρέει από έναν κόσμο όπου μόνο το πνεύμα μπορεί να πλάσει. Αν νιώσεις ΄κείνη την αιματηρή αλήθεια, την αγωνία της κάθε λέξης να σταθεί επάνω σε έναν κόσμο που διαρκώς τρεκλίζει, είμαι βέβαιος πως δεν θα επιθυμήσεις ποτέ να γυρίσεις πίσω ...ίδιος.

Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > "Έρωτας"

14/2/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


14/2/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα
  Λόγω της ημέρας…
  Έρωτας! Τι λέξη κι αυτή! Πάνω της σκόνταψε η μέρα. Ψαράκι που σπαρταρά στην απόχη μου γυρεύοντας τη θάλασσα, λευκή πεταλούδα που αγωνίζεται να λευτερωθεί, ν’ αξιωθεί το χάδι του ανέμου.
  Απ’ το πρωί σήμερα, το μεγαλειώδες τούτο συναίσθημα, με καλούν να το εγκλωβίσω μέσα σε χνουδωτές κόκκινες καρδούλες, λουλουδάκια, αρκουδάκια, σοκολατάκια, και λογής λογής  –άκια και να το ρίξω βορά στο βωμό του καταναλωτισμού. Πώς να μη νιώσω την ανάγκη να υπερασπιστώ την καθαρότητά του, την αυθεντικότητά του, τη ζωογόνο καθημερινή ύπαρξή του;

Βιβλίο > ΛΙΖΗ ΧΑΝΔΑΚΑΡΗ: "ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΣΥΓΓΡΟΥ" και "ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ"




ΛΙΖΗ ΧΑΝΔΑΚΑΡΗ:
​"ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΣΥΓΓΡΟΥ"
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
ISBN: 978-618-81783-4-2


«Σημειώσεις για τη Λεωφόρο Συγγρού» ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Λίζης Χανδακάρη. Σαράντα εννέα σημειώματα που έγιναν ποιήματα για τις εικόνες που προσμένουν πίσω από τα βιαστικά βλέμματα. Για τις εικόνες που μετρούν στιγμές, μνήμες, αισθήσεις και μένουν κατάφωτες όπως το πέρασμα απ’ την βραδινή Λεωφόρο. Για τις εικόνες που μένουν ζωντανές μέσα απ΄ την ποίηση που είναι ανεξάντλητη…

Πυξίδα: "Αλύγιστη πάλη"


Αλύγιστη πάλη

06/02/2018 -γράφει η Μαριλίνα Τζελέπη



Νύχτωσε. Ξανά. Η ροή του ανέμου καθορίζει τις πορείες που ξεκαθαρίζουν καθώς η μέρα σιγοτραγουδά χαμένη στον ορίζοντα μιας ακαθόριστης χρωματιστής αβύσσου που ανταμώνει τις σκέψεις. Βαδίζουμε στα μονοπάτια των αστεριών, δίχως να ξέρουμε γιατί. Οδηγούμενοι από τα πνεύματα των παρελθοντικών σκιών που ανακάτεψαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, σμιλεμένοι από τις προσμονές των μελλοντικών παραστάσεων που αναζητούν το τέλειο έργο, τον ιδανικό πρωταγωνιστή.

Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > "ταξίδι"

03/02/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


03/02/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα, γραφομηχανή, grafomhxanh, grafomichani, ΕΛΕΝΗ, ΝΕΣΤΟΡΑ, ΟΝΕΙΡΑ, ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ, ΑΠΟΧΗ, ΛΕΞΕΙΣ


-Ταξίδι

Η πρόταση ήρθε μ’ ένα μήνυμα. Απλή, ξεκάθαρη, σίγουρη, γεμάτη σεβασμό κι εκτίμηση από τον αγαπητό φίλο Μάρκο Σαριμανώλη: «Ελάτε μαζί μας!» Αντίδραση πρώτη: Ενθουσιασμός! Μια νέα πρόκληση -πρόσκληση! Τι καλύτερο από αυτό; Αντίδραση δεύτερη: πανικός! «Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Αρθρογράφος δεν είμαι. Τι γυρεύω εγώ εδώ;» 
Σκέψη πάνω στη σκέψη, προβληματισμός πάνω στον προβληματισμό ...το πήγαινα για άρνηση, ήταν ξεκάθαρο. Μέχρι που με πήρε χαμπάρι το «μικρό μου κορίτσι». Ξέρετε … εκείνο το παιδί που μεγαλώνοντας το αφήνουμε παραπονεμένο σε μια γωνιά, γιατί, σαν ήμαστε νέοι, ονειρευόμαστε την απόλυτη ελευθερία της ενηλικίωσης -βλακωδώς  απ’ ότι αποδείχτηκε με την πάροδο των χρόνων, κατά την ταπεινή μου άποψη. Το σύστημα μ’ έναν μοναδικό τρόπο σε μπλέκει στα γρανάζια του κι οι περισσότεροι, όχι όλοι, μην ήμαστε άδικοι με τις φωτεινές εξαιρέσεις, μπλεκόμαστε μέσα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ