φως και γραφή: Ο χορός της μάσκας

κείμενο -φωτογραφίες: ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ




Το σημερινό μου άρθρο, αφορά την 3η μου ατομική έκθεση με τίτλο : Ο Χορός της Μάσκας
κείμενο -φωτογραφίες: ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Το φαινόμενο της ζωής ταυτίζεται με την ελευθερία της κίνησης και ο χορός αποτελεί την πιο άμεση έκφραση του ανθρώπινου σώματος. Από την άλλη, το προσωπείο, διαχωρίζει τον ηθοποιό από τον μη ηθοποιό, τον ρόλο από τον μη ρόλο, ως εκπρόσωπο ενός "άλλου" χαρακτήρα. Στον ηθοποιό λειτουργεί με τρόπο, ώστε να διευκολύνεται στην επικοινωνία του με αυτό το "άλλο". Στη συνέχεια ο χορός προβάλλει με πάθος τα μηνύματα του με την "απρόσωπη" μάσκα. Πρέπει να αγγίξει το κοινό, να το παρασύρει και να του υποβάλλει με την κίνηση του σώματος στο υποσυνείδητο τα μηνύματα που επιθυμεί.


Φωτογραφίες-κείμενο: Θανάσης Αθανασιάδης
Ηθοποιός: Αθανάσιος Μαργούτας

Με λέξεις πιασμένες στην απόχη: ΚΑΤΑΦΥΓΗ


ΚΑΤΑΦΥΓΗ
24/2/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


Τούτη η  λέξη βούιζε μες στο μυαλό μου αποβραδίς. Κοιμήθηκα στη σκιά της, στον ήλιο της ξύπνησα. Άνοιξα την πόρτα της, μέσα της κρύφτηκα, ανάσανα.  Αναρωτήθηκα, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, όταν το μέσα μας λυγίζει, αποδυναμώνεται, φοβάται, διστάζει, έχει άραγε έναν τόπο καταφυγής; Κάπου που να νιώθει πως επιστρέφοντας θα πάρει δύναμη, κουράγιο, αντοχή και "χρώματα" για να βάψει την επόμενη μέρα; Πού "γυρίζει" άραγε κάποιος για επαναφόρτιση;


ΚΑΤΑΦΥΓΗ. Τούτη η  λέξη βούιζε μες στο μυαλό μου αποβραδίς. Κοιμήθηκα στη σκιά της, στον ήλιο της ξύπνησα. Άνοιξα την πόρτα της, μέσα της κρύφτηκα, ανάσανα.
Αναρωτήθηκα, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, όταν το μέσα μας λυγίζει, αποδυναμώνεται, φοβάται, διστάζει, έχει άραγε έναν τόπο καταφυγής; Κάπου που να νιώθει πως επιστρέφοντας θα πάρει δύναμη, κουράγιο, αντοχή και "χρώματα" για να βάψει την επόμενη μέρα; Πού "γυρίζει" άραγε κάποιος για επαναφόρτιση;
Και ήρθαν στο μυαλό μου οι μουσικές, τα τραγούδια, τα βιβλία, τα ταξίδια, οι βόλτες, τα όνειρα και τόσα άλλα! Μα εκεί που σταμάτησα ήταν οι άνθρωποι. Όλοι αυτοί που τριγυρίζουν στη ζωή μας, στη σκέψη μας, στην καρδιά μας. Που μπορεί να είναι παρόντες ή απόντες, κοντά ή μακριά μας, κομμάτια μας ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Βιβλίο > Μαλβίνα Ιωσηφίδου: "πέτρες ανθισμένες"


πέτρες ανθισμένες -ΠΟΙΗΣΗ
Εκδόσεις ΚΟΡΑΛΛΙ
​1η έκδοση: Αθήνα, 2017
​ISBN: 978-960-9542-52-4

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ
-​γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


μικρός ταξιδευτής > @da Cruz da Rocha

23/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης

03:17 / Λισαβόνα, στο πλακόστρωτο σοκάκι da Cruz da Rocha.  Φλεβάρης. Τρεις πόρνες απομέθυστες ακουμπάνε στους ώμους μας και γελάνε δυνατά. Ο νέος (ως συνήθως) αρχινάει τις ερωτήσεις.  ​- Γιατί είναι ατίμητη η ψυχή κι η σιγαλιά κοστίζει; - Ξάνοιξε τις πόρνες. Τώρα θυμήσου τα σύννεφα, το λιβάνι, τον καπνό του τσιγάρου. Θα καταλάβεις...


Ξημέρωμα Παρασκευής.
Κοιτώ τη γραφομηχανή και αναρωτιέμαι. Θα μείνω με τις σκέψεις μου, που φεύγουν αρμαθιά κάθε πρωί κατά τον Νότο; ​
Ώρες ώρες με πληγώνει μα τι να κάνω άλλο; Να φκιάξω ένα ταξίδι αβασίλευτο; Να ξεκινάει από το Πέραμα με χάρτινη βαρκούλα και να φτάνει ως το γερό σκαρί του πέλαγου -την πληγωμένη Κύπρο; Φως μελιχρό ν΄ ακολουθεί τα κύματα τα πρύμνης; Κι ομπρός; Να ΄χω στην πλώρη λευκοκέντητες δαντέλλες απλωμένες; Όχι. Όχι. Δεν μπορώ. Εγώ δεν είμαι ποιητής. Θα μείνω με τις σκέψεις μου, που φεύγουν αρμαθιά κάθε πρωί κατά τον Νότο. ​Κι εσύ που δεν εγέρασες παρά στα χρόνια μόνο, έλα κοντά μου, εσένα νιώθω φίλο περισσότερο από όλους.

03:17 / Λισαβόνα, στο πλακόστρωτο σοκάκι da Cruz da Rocha.
Φλεβάρης.
Τρεις πόρνες απομέθυστες ακουμπάνε στους ώμους μας και γελάνε δυνατά. Ο νέος (ως συνήθως) αρχινάει τις ερωτήσεις.
​- Γιατί είναι ατίμητη η ψυχή κι η σιγαλιά κοστίζει;
- Ξάνοιξε τις πόρνες. Τώρα θυμήσου τα σύννεφα, το λιβάνι, τον καπνό του τσιγάρου. Θα καταλάβεις...

Βιβλίο > "Ασπρόμαυρες ψυχές" -Μαριλένα Ραπανάκη


Ασπρόμαυρες ψυχές -Μαριλένα Ραπανάκηεκδόσεις ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ
ISBN: 978-960-468-183-9

Μυστικά που θάφτηκαν στις αμμουδιές της μακρινής Κοπακαμπάνα, όμως ο αέρας στο πέρασμά του έχει τη δύναμη να τα ξεσκεπάσει. Έρωτες που ανθίζουν στην Αθήνα, με τα χρόνια μαραίνονται αλλά δεν πεθαίνουν. Συνεχόμενες ανατροπές αποδεικνύουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η γαλήνη αναζητείται στο Αιγαίο, μεταξύ της Κρήτης και της Μήλου. Ένα ατύχημα αλλάζει τη ζωή του Χάρη για πάντα. Η διαφορετικότητά του τον οδηγεί στο περιθώριο, όμως βρίσκει στο πρόσωπο του γιατρού του έναν ανέλπιστο σύμμαχο. Μια γοητευτική γυναίκα ενώνει τους δύο άντρες, με το παρελθόν της να την κυνηγά. Το πάθος και ο φόβος πάνε παρέα σε μια αφήγηση χωρίς ανάσα. Η αγάπη είναι αδύνατον να σβηστεί με μια γομολάστιχα. Ένας θάνατος που θα σώσει ζωές… Έγκλημα που θ’ αγγίξει την τελειότητα ή μήπως όχι;


φως και γραφή > "Σε άλλο χρόνο..." 21/2/2018


κείμενο -φωτογραφίες: ΛΕΝΑ ΣΙΩΠΗ

κείμενο -φωτογραφίες: ΛΕΝΑ ΣΙΩΠΗΣε όλη μας τη ζωή κάνουμε ταξίδια πολλά …τα πιο σημαντικά όμως, τα πιο ιδιαίτερα και αυτά που πάντα θα θυμόμαστε είναι τα ταξίδια που κάνουμε μέσα μας…μόνοι μας …εμείς με ‘μας ! Σε αυτά κάνουμε ερωτήσεις ,ψάχνουμε απαντήσεις.. θυμόμαστε.. ξεχνάμε... νιώθουμε. Τις περισσότερες φορές τα ταξίδια αυτά γίνονται στο σκοτάδι με την ευχή να βρούμε το φως… συχνά γίνονται και σε άλλο χρόνο.

Σε μια περίοδο της ζωής μου λοιπόν που έκανα και εγώ ένα τέτοιο ταξίδι, προέκυψε αυτή η σειρά φωτογραφιών, γιατί αυτός είναι ο δικός μου τρόπος έκφρασης ο δικός μου τρόπος να ξορκίζω το ‘’κακό ‘’…τα δύσκολα μονοπάτια είναι αυτά που έχουν ομορφιά δεν πρέπει να τα φοβηθούμε ποτέ….

Εκεί που όλα τελειώνουν για να αρχίσουν ξανά …
Εκεί που από το σκοτάδι έρχεται το φως…
Εκεί  που ο χρόνος σταματά. Σε έναν άλλο χρόνο …Σε άλλο χρόνο.


Πυξίδα > "Πόνος, αγάπη, υπομονή"

Χρονολόγιο, blog, Πυξίδα, πόνος, αγάπη, υπομονή, Μαριλίνα, Τζελέπη, ολόκληρη, ζωή, λέξεις, τέσσερις, συλλαβές, πόνος, ακούγεται, θεμέλια, καρδιές, υπομονή, Πόνος, αγάπη, υπομονή
20/02/2018 -γράφει η Μαριλίνα Τζελέπη


Πόνος, αγάπη, υπομονή.
Ολόκληρη η ζωή μέσα σε τρεις μικροσκοπικές λέξεις... Δυο, τρεις, τέσσερις συλλαβές. Πέντε αιωνιότητες. Έξι αισθήσεις, μαζεύουν τα φτερά τους για να πάρουν φόρα, να χτυπήσουν τα τείχη που ύψωσε η ατυχία, που γκρέμισε η παλίρροια. Και κάθε βράδι περνάει, και κάθε πρωί απ' την αρχή.

Ο πόνος δεν ακούγεται. Δε γρατζουνάται, δε ματώνει, δεν αναστενάζει. Φυτρώνει και ριζώνει βαθιά, σε μέρη που δεν ξέραμε ούτε οι ίδιοι ότι έχουμε, μέρη σκοτεινών παραμυθιών, εκείνων με τα μαύρα μήλα και τα δηλητήρια μιας κακιάς ύπαρξης που τρομάζει τα παιδιά των σωθικών μας τα βράδια. Ταρακουνάει τα θεμέλια, ξεσκίζει στήθια, καρδιές και ξεριζώνει τ´ άστρα που μαζέψαμε όταν ακόμη κανείς δε μας είχε πει ότι πιο πολλή ζωή πονάς παρά παίζεις ανέμελα στις αλάνες. Κι όμως ξεχνιέται κι αποκοιμιέται με το μακρινό νανούρισμα της αγάπης.

Βιβλίο > Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου > Αθόρυβοι Μύθοι & ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ​




 
Αθόρυβοι Μύθοι -ΠΟΙΗΣΗ
Εκδόσεις Ζάθεον Πυρ
​1η έκδοση: 2015
​ISBN: 978-618-81030-7-8
Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ
-​γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο "Αθόρυβοι Μύθοι" της κ. Κωνσταντίνας Γεωργαντοπούλου. Μέσα στις σελίδες του, συνάντησα καθάρια τη φωνή της, να ρέει επικαλούμενη "υπέροχες οπτασίες που είχαν πρόσωπο και χέρια, που τύλιγαν τον λαιμό απαλά". Ένιωσα "τον φόβο των κρεμασμένων γραμμάτων, σαν ρούχο άδειο" να περιμένει τον κόσμο ετούτο να τον ντύσει. Πριν από το όνομα, πριν από το σώμα, πριν από τον χρόνο, υπάρχει τ' ανθρώπου η ψυχή που συνεχίζει ακούραστη το αέναο ταξίδι. Η ποίηση της κ. Γεωργαντοπούλου καλεί τον αναγνώστη σε μια εύφορη πεδιάδα λέξεων, όπου θέση δεν έχουν οι στιγμές, μήτε μετράνε λόγια, πράξεις, έργα. Εκεί τα πάντα είναι ηχοχρώματα, φως, αλήθεια. Δεν έχεις παρά να αφεθείς και ν' απολαύσεις ότι απορρέει από έναν κόσμο όπου μόνο το πνεύμα μπορεί να πλάσει. Αν νιώσεις ΄κείνη την αιματηρή αλήθεια, την αγωνία της κάθε λέξης να σταθεί επάνω σε έναν κόσμο που διαρκώς τρεκλίζει, είμαι βέβαιος πως δεν θα επιθυμήσεις ποτέ να γυρίσεις πίσω ...ίδιος.

μικρός ταξιδευτής > @Ζάλοβο

16/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


@Ζάλοβο

16/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης
Ο Φλεβάρης επιμένει να αρνείται σκεπτικός, κάθε κίνηση του ανθρώπου να υψώσει προς τον ουρανό το ανάστημά του. Ο Μάρτης στη γωνία περιμένει σιωπηλός τη σειρά του να κεντήσει με απειλές κι αγέρα το ψηφιδωτό του χρόνου.
  Εμείς, αφήσαμε σαν να ΄ταν χθες τη δημοσιά και πήραμε ν΄ ανεβούμε, πέτρα την πέτρα τ΄ ανηφόρι για τη μικρή τούτη κορφή του κόσμου. Διαβήκαμε την κακοτοπιά με τα κεφάλια μας σκυμμένα από την κούραση μα η ψυχή μας ...εκείνη ανένδοτη, λαχταρούσε το ταξίδεμα ποτέ να μην τελειώσει. Θυμάμαι ομίχλη είχε τυλίξει κάθε σπιθαμή της ύπαρξής μας. Ώρες ώρες λυγούσαμε και άλλοτε πάλι αναγεννιόμασταν θαρρείς πως εδώ απάνω, στ΄ απάτητα τούτα λημέρια των θρύλων και των αγύρευτων θεών, ΄δώ πάνω είναι κρυμμένο το σύνορο της ύλης -μέσα μας.

φως και γραφή > "Ένα κλικ" 14/2/2018


κείμενο -φωτογραφίες: ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

κείμενο -φωτογραφίες: ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣΈνα κλικ! Και ο χρόνος παγώνει.
Ένα κλικ! Και η στιγμή μένει αιώνια.
Αυτή είναι και η μαγεία της φωτογραφίας.
Τι μας κάνει όμως όλους εμάς να επιζητούμε, να κυνηγούμε αυτό το κλικ;
Μέλλον, παρελθόν, παρόν, μέλλον…
Ότι ονειρευόμασταν, ότι βιώσαμε, ότι ζούμε, ότι επιθυμούμε…
Η αντικειμενικότητα του χρόνου ‘’σχετική’’ – είναι μάλλον περιπέτεια
υποκειμενική.
Το ‘’τώρα’’ δεν θα υπήρχε χωρίς τη φωτογραφία.
Αν εξαιρέσουμε από τα γραφόμενα την καλλιτεχνική φωτογραφία και όλες τις
περί αυτής μορφές της, μας μένει το τώρα! η στιγμή! το κλικ!
Μας ταξιδεύει, μας συγκινεί, μας θλίβει, μας υπενθυμίζει .
Όλη η αντίληψη του χρόνου περνάει μέσα από τα κλικ των φωτογραφιών μας.
Και αυτή η αντίληψη, αντικειμενική η υποκειμενική, είναι σκληρή και τρυφερή
ταυτόχρονα.
Αυτή όμως δεν είναι η ζωή; Η ζωή μας;

Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > "Έρωτας"

14/2/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


14/2/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα
  Λόγω της ημέρας…
  Έρωτας! Τι λέξη κι αυτή! Πάνω της σκόνταψε η μέρα. Ψαράκι που σπαρταρά στην απόχη μου γυρεύοντας τη θάλασσα, λευκή πεταλούδα που αγωνίζεται να λευτερωθεί, ν’ αξιωθεί το χάδι του ανέμου.
  Απ’ το πρωί σήμερα, το μεγαλειώδες τούτο συναίσθημα, με καλούν να το εγκλωβίσω μέσα σε χνουδωτές κόκκινες καρδούλες, λουλουδάκια, αρκουδάκια, σοκολατάκια, και λογής λογής  –άκια και να το ρίξω βορά στο βωμό του καταναλωτισμού. Πώς να μη νιώσω την ανάγκη να υπερασπιστώ την καθαρότητά του, την αυθεντικότητά του, τη ζωογόνο καθημερινή ύπαρξή του;

μικρός ταξιδευτής > @σιωπή

09/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


@σιωπή

09/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης
  Η ώρα σταμάτησε στις πέντε το πρωί.
  Η διάκριση της θλίψης από την ομορφιά και την ευτυχία, σέρνει ως τα χαλάσματα της άρνησης, την τέταρτη προσπάθεια να δέσει κόμπο η κλωστή τον νέο οδοιπόρο. Γελώ. Στη σκέψη μου ήρθε η Μόνα Λίζα, νωχελικά να με τυλίξει με σαγήνη. Ανηφορίζει ιδρώτας καυτός από τον σκοτεινό βυθό της ύπαρξης. Λευτερώνεται, κυλάει δροσερός επάνω στο κορμί μου.
​  Κατηγορώ. Πέρασαν τα τελευταία μεσάνυχτα Μόνα Λίζα. Πέρασαν οι τριακόσιες νύχτες της υπομονής. Λύγισε το φεγγάρι... Το παραμύθι ξεκουράζεται... Το όνειρο έπαψε να εκπέμπει ευτυχία... Τι άλλο περιμένεις; Άρχισαν οι φίλοι να αστειεύονται μαζί μας. Και εσύ ακόμα επιμένεις; Λες με τόση ειρωνία πως όλα είναι καλά; Όλα είναι καλά; Πώς γίνεται ολάκερη η ψευτιά του κόσμου ετούτου, να καίγεται σε δυο μονάχα μάτια και σε ένα στόμα που ψιθυρίζει ακίνητο αιώνες τώρα δυό τρεις λέξεις; Τέχνη.

Βιβλίο > ΛΙΖΗ ΧΑΝΔΑΚΑΡΗ: "ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΣΥΓΓΡΟΥ" και "ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ"




ΛΙΖΗ ΧΑΝΔΑΚΑΡΗ:
​"ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΣΥΓΓΡΟΥ"
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
ISBN: 978-618-81783-4-2


«Σημειώσεις για τη Λεωφόρο Συγγρού» ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Λίζης Χανδακάρη. Σαράντα εννέα σημειώματα που έγιναν ποιήματα για τις εικόνες που προσμένουν πίσω από τα βιαστικά βλέμματα. Για τις εικόνες που μετρούν στιγμές, μνήμες, αισθήσεις και μένουν κατάφωτες όπως το πέρασμα απ’ την βραδινή Λεωφόρο. Για τις εικόνες που μένουν ζωντανές μέσα απ΄ την ποίηση που είναι ανεξάντλητη…

φως και γραφή > "νησί Ιωαννίνων" -7/2/2018


κείμενο -φωτογραφίες: ΛΕΝΑ ΣΙΩΠΗ


κείμενο -φωτογραφίες: ΛΕΝΑ ΣΙΩΠΗΣτη δεύτερη αυτή συνάντησή μας θα συνεχίσω με ένα ακόμα ταξίδι…
Υπάρχουν μέρη που κρύβουν ιστορίες, μύθους, παραμύθια και ένα πέπλο μυστηρίου απλώνεται παντού. Αισθάνεσαι μια ενέργεια από όλα αυτά που έχουν συμβεί και είναι τόσο περίεργα όμορφο αυτό…
Σήμερα λοιπόν θα πάμε "φωτογραφικά" στο νησί των Ιωαννίνων ένας οικισμός με 110 περίπου σπίτια που θέλεις να περπατήσεις ξανά και ξανά στα στενά δρομάκια του.
Σε κάθε ταξίδι, μικρό ή μεγάλο, ο φωτογράφος καλείται να καταγράψει τον τόπο, να σταματήσει τον χρόνο, να μοιραστεί στιγμές… αυτό που είναι όμως το μεγάλο του στοίχημα, είναι να μπορέσει να μεταφέρει μέσα από τις εικόνες του την αύρα, την μοναδικότητα του τόπου.
Πάμε λοιπόν …


Πυξίδα: "Αλύγιστη πάλη"


Αλύγιστη πάλη

06/02/2018 -γράφει η Μαριλίνα Τζελέπη



Νύχτωσε. Ξανά. Η ροή του ανέμου καθορίζει τις πορείες που ξεκαθαρίζουν καθώς η μέρα σιγοτραγουδά χαμένη στον ορίζοντα μιας ακαθόριστης χρωματιστής αβύσσου που ανταμώνει τις σκέψεις. Βαδίζουμε στα μονοπάτια των αστεριών, δίχως να ξέρουμε γιατί. Οδηγούμενοι από τα πνεύματα των παρελθοντικών σκιών που ανακάτεψαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, σμιλεμένοι από τις προσμονές των μελλοντικών παραστάσεων που αναζητούν το τέλειο έργο, τον ιδανικό πρωταγωνιστή.

Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > "ταξίδι"

03/02/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


03/02/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα, γραφομηχανή, grafomhxanh, grafomichani, ΕΛΕΝΗ, ΝΕΣΤΟΡΑ, ΟΝΕΙΡΑ, ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ, ΑΠΟΧΗ, ΛΕΞΕΙΣ


-Ταξίδι

Η πρόταση ήρθε μ’ ένα μήνυμα. Απλή, ξεκάθαρη, σίγουρη, γεμάτη σεβασμό κι εκτίμηση από τον αγαπητό φίλο Μάρκο Σαριμανώλη: «Ελάτε μαζί μας!» Αντίδραση πρώτη: Ενθουσιασμός! Μια νέα πρόκληση -πρόσκληση! Τι καλύτερο από αυτό; Αντίδραση δεύτερη: πανικός! «Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Αρθρογράφος δεν είμαι. Τι γυρεύω εγώ εδώ;» 
Σκέψη πάνω στη σκέψη, προβληματισμός πάνω στον προβληματισμό ...το πήγαινα για άρνηση, ήταν ξεκάθαρο. Μέχρι που με πήρε χαμπάρι το «μικρό μου κορίτσι». Ξέρετε … εκείνο το παιδί που μεγαλώνοντας το αφήνουμε παραπονεμένο σε μια γωνιά, γιατί, σαν ήμαστε νέοι, ονειρευόμαστε την απόλυτη ελευθερία της ενηλικίωσης -βλακωδώς  απ’ ότι αποδείχτηκε με την πάροδο των χρόνων, κατά την ταπεινή μου άποψη. Το σύστημα μ’ έναν μοναδικό τρόπο σε μπλέκει στα γρανάζια του κι οι περισσότεροι, όχι όλοι, μην ήμαστε άδικοι με τις φωτεινές εξαιρέσεις, μπλεκόμαστε μέσα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

μικρός ταξιδευτής: @da Cruz da Rocha (click στην εικόνα)