Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > "ταξίδι"

03/02/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα


03/02/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα, γραφομηχανή, grafomhxanh, grafomichani, ΕΛΕΝΗ, ΝΕΣΤΟΡΑ, ΟΝΕΙΡΑ, ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ, ΑΠΟΧΗ, ΛΕΞΕΙΣ


-Ταξίδι

Η πρόταση ήρθε μ’ ένα μήνυμα. Απλή, ξεκάθαρη, σίγουρη, γεμάτη σεβασμό κι εκτίμηση από τον αγαπητό φίλο Μάρκο Σαριμανώλη: «Ελάτε μαζί μας!» Αντίδραση πρώτη: Ενθουσιασμός! Μια νέα πρόκληση -πρόσκληση! Τι καλύτερο από αυτό; Αντίδραση δεύτερη: πανικός! «Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Αρθρογράφος δεν είμαι. Τι γυρεύω εγώ εδώ;» 
Σκέψη πάνω στη σκέψη, προβληματισμός πάνω στον προβληματισμό ...το πήγαινα για άρνηση, ήταν ξεκάθαρο. Μέχρι που με πήρε χαμπάρι το «μικρό μου κορίτσι». Ξέρετε … εκείνο το παιδί που μεγαλώνοντας το αφήνουμε παραπονεμένο σε μια γωνιά, γιατί, σαν ήμαστε νέοι, ονειρευόμαστε την απόλυτη ελευθερία της ενηλικίωσης -βλακωδώς  απ’ ότι αποδείχτηκε με την πάροδο των χρόνων, κατά την ταπεινή μου άποψη. Το σύστημα μ’ έναν μοναδικό τρόπο σε μπλέκει στα γρανάζια του κι οι περισσότεροι, όχι όλοι, μην ήμαστε άδικοι με τις φωτεινές εξαιρέσεις, μπλεκόμαστε μέσα του.

«Τι κάνεις;» μου λέει! «Φοβάμαι!» του απαντώ με ειλικρίνεια. Βλέπετε δεν μπορώ πια να του κρυφτώ… «Τελικά εσείς οι μεγάλοι είστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως! Πόσες φορές θα σου πω: Ζήσε!» μου πετά στα μούτρα και φεύγει επιδεικτικά. Ντράπηκα. Τ’ ομολογώ! Ένας μικρός Δον Κιχώτης ξύπνησε μέσα μου. «Θάρρος!» μου φώναξε. Ε, κάτι το «μικρό μου κορίτσι», κάτι ο ανεμοδαρμένος Δον Κιχώτης μου, κάτι κι ο Σάντσο Πάντσο που μου’ δωσε μια κλωτσιά εκνευρισμένος που τον ξύπνησα μαζί του, το πήρα απόφαση.
​Είναι βλέπετε κι αυτά τα τρία σχεδόν χρόνια που μονολογώ στο fb κι αξιώθηκα τη γνωριμία κάποιων τρυφερών  ανθρώπων, που μετέτρεψαν τους μονολόγους μου σε διαλόγους, μοιράστηκαν τις αισθήσεις των λέξεων, τις λέξεις των αισθήσεων, όπως θέλετε πέστε το κι έχτισαν γέφυρες. Ω, μην ανησυχείτε, δεν τρέφω ψευδαισθήσεις για την εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου. Είναι όμως σημαντικό μέσα στα τόσα σκουπίδια του διαδικτυακού μας γαλαξία ν’ ανακαλύπτεις πως κάποιες σκέψεις σμίγουν με τις δικές σου και δημιουργούν πομπούς ζεστασιάς και παρηγορίας κόντρα στο κρύο των καιρών. 
​Ανοίγω άλλη μια φορά το κουτάκι με τις πιο πολύτιμες λέξεις μου, κείνες που έπιασα πεταλούδες λεύτερες με την απόχη που μου χάρισε το «μικρό μου κορίτσι» σαν ξανασμίξαμε εκεί στη μέση της γραμμής. Ταπεινά μου’ πε να μιλώ για τη ζωή, για τα εύκολα και τα δύσκολά της, για τις χαρές και τις λύπες της, για τα όνειρα και τις ματαιώσεις της, για όσα έφυγαν μα κι όσα ήρθαν, για όσα …
​Αυτό το ταξίδι θα κάνουμε μαζί. Μάρκο Σαριμανώλη, πολλά ευχαριστώ για την τιμή! Καλοτάξιδο να’ ναι το σκαρί μας!
.
.
.
Σας άρεσε το άρθρο της κ. Ελένης Νέστορα;
.
.
.
.
Η κ. Ελένη Νέστορα, με χαρά θα διαβάσει και θα απαντήσει στα μήνυμά σας...
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε ελεύθερα το σχόλιο ή την κριτική σας. Η γραφομηχανή είναι ένας δικτυακός τόπος βασισμένος στην πολυφωνία και στην ελευθερία του λόγου. Όμως σχόλια με υβριστικό ή /και προσβλητικό περιεχόμενο δεν θα γίνονται δεκτά.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ