μικρός ταξιδευτής > @Ζάλοβο

16/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης


@Ζάλοβο

16/02/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης
Ο Φλεβάρης επιμένει να αρνείται σκεπτικός, κάθε κίνηση του ανθρώπου να υψώσει προς τον ουρανό το ανάστημά του. Ο Μάρτης στη γωνία περιμένει σιωπηλός τη σειρά του να κεντήσει με απειλές κι αγέρα το ψηφιδωτό του χρόνου.
  Εμείς, αφήσαμε σαν να ΄ταν χθες τη δημοσιά και πήραμε ν΄ ανεβούμε, πέτρα την πέτρα τ΄ ανηφόρι για τη μικρή τούτη κορφή του κόσμου. Διαβήκαμε την κακοτοπιά με τα κεφάλια μας σκυμμένα από την κούραση μα η ψυχή μας ...εκείνη ανένδοτη, λαχταρούσε το ταξίδεμα ποτέ να μην τελειώσει. Θυμάμαι ομίχλη είχε τυλίξει κάθε σπιθαμή της ύπαρξής μας. Ώρες ώρες λυγούσαμε και άλλοτε πάλι αναγεννιόμασταν θαρρείς πως εδώ απάνω, στ΄ απάτητα τούτα λημέρια των θρύλων και των αγύρευτων θεών, ΄δώ πάνω είναι κρυμμένο το σύνορο της ύλης -μέσα μας.
​  Αργά το βράδι φτάσαμε. Το καταφύγιο μικρό, έφτανε να χωρέσουν οι ελπίδες μας. Οι καρδιές μας μικρότερες, έφταναν να ζεστάνουν τα όνειρα μας. Μόνο τα ουρλιαχτά του ανέμου έσπαγαν κάπου κάπου την ησυχία της βαθιάς γαλήνης. Μεγάλωνε το κενό μέσα μας όσο μάκραινε η νύχτα. Στον τοίχο δίπλα από έναν ήλιο ξεβαμμένο από την υγρασία και από τις ανάσες, ξεψυχούσε στιγμή με τη στιγμή η ζωή μας, κολλημένη σε δυό δείκτες. Πίσω από κείνο το σιδερένιο ρολόι εποχής, η αυταπάτη έβρισκε θάρρος ν' αναπνεύσει και εσύ κοιτούσες αμήχανα. Κοιτούσες ώρες ατέλειωτες λες και δεν ήθελες να πιστέψεις ετούτο το κακό που σκοτώνει το σώμα μας χωρίς να μας πονάει. Σηκώθηκες απάνω βιαστική και χάραξες δίπλα στην μισή αλήθεια όλη την ουσία: "Τα πέτρινα χρόνια ξεχωρίζουν σαν σκιές στα μονοπάτια των αιώνων", κι έπειτα χάθηκε το βλέμμα σου μακριά, πιο πέρα απ΄ την ψευδαίσθηση του ορίζοντα. Τις λιγοστές εκείνες λέξεις άφησες για σιρμαγιά στον κόσμο, προτού ξεκινήσεις με ίλιγγο, με αγάπη και με φόβο, για τη θυσία στον βωμό της μοναξιάς σου.
​  Υπέγραψες καλή μου. Υπέγραψες στ΄ ατέλειωτο βιβλίο των στιγμών γι΄ αυτό δεν έφυγες ποτέ από τότε. Γι΄ αυτό υπάρχεις όσο θα υπάρχουνε στιγμές. Παρέμεινες όρθια, σαν στάχυ μοναχό στη γη της Ιστορίας. Αλήθεια, ξέρεις πως λεν οι ποιητές τους αδικοχαμένους; Στάχυα που αντιστάθηκαν σ΄ αλαργινούς ανέμους... Μα εσύ νίκησες τους ανέμους, νίκησες τη λήθη ...αγάπησες τους ανθρώπους.
​  Χρόνια μετά κατάλαβα πως τ΄ ανηφόρι ειν΄ του Θεού, η κατεβασιά τ΄ ανθρώπου. Μόχθησα να σε φτάσω. Σ' ακολουθώ ακόμα και ας μην σε βλέπω. Δεν ρωτώ αν πρέπει μα αν δεν επιτρέπεται ας γίνει η θέληση μου προσφορά για σένα. Μικρό το σεργιάνι μας στον κόσμο. Μικρό είναι αδελφή μου ...όσο ένα μονοπάτι ανηφορικό ...όσο δυό λέξεις ειπωμένες με την καρδιά ...όσο ένα φτερούγισμα πουλιών ...όσο μια σπρωξιά τ΄ ανέμου στα πανιά μας.
 
​  Η γραφομηχανή ζητάει μελάνι. Η ψυχή γυρνάει εδώ κι εκεί... Ώρα τρεις και είκοσι πριν το ξημέρωμα. Σειρήνα η θύμηση τον νου μαγεύει. Μεγάλο τ΄ ανηφόρι, δίχως συντροφιά δεν βγαίνει... 

​Ζάλοβο -Γρεβενοχώρια


.
.
.
||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική χρήση. Επιτρέπεται όμως η αντιγραφή σε άλλα site και blog, αρκεί να αναφέρεται το όνομα του δημιουργού (ΜΑΡΚΟΣ ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ) και η πηγή: http://www.grafomichani.com |||




ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ