Πυξίδα > "Πόνος, αγάπη, υπομονή"

Χρονολόγιο, blog, Πυξίδα, πόνος, αγάπη, υπομονή, Μαριλίνα, Τζελέπη, ολόκληρη, ζωή, λέξεις, τέσσερις, συλλαβές, πόνος, ακούγεται, θεμέλια, καρδιές, υπομονή, Πόνος, αγάπη, υπομονή
20/02/2018 -γράφει η Μαριλίνα Τζελέπη


Πόνος, αγάπη, υπομονή.
Ολόκληρη η ζωή μέσα σε τρεις μικροσκοπικές λέξεις... Δυο, τρεις, τέσσερις συλλαβές. Πέντε αιωνιότητες. Έξι αισθήσεις, μαζεύουν τα φτερά τους για να πάρουν φόρα, να χτυπήσουν τα τείχη που ύψωσε η ατυχία, που γκρέμισε η παλίρροια. Και κάθε βράδι περνάει, και κάθε πρωί απ' την αρχή.

Ο πόνος δεν ακούγεται. Δε γρατζουνάται, δε ματώνει, δεν αναστενάζει. Φυτρώνει και ριζώνει βαθιά, σε μέρη που δεν ξέραμε ούτε οι ίδιοι ότι έχουμε, μέρη σκοτεινών παραμυθιών, εκείνων με τα μαύρα μήλα και τα δηλητήρια μιας κακιάς ύπαρξης που τρομάζει τα παιδιά των σωθικών μας τα βράδια. Ταρακουνάει τα θεμέλια, ξεσκίζει στήθια, καρδιές και ξεριζώνει τ´ άστρα που μαζέψαμε όταν ακόμη κανείς δε μας είχε πει ότι πιο πολλή ζωή πονάς παρά παίζεις ανέμελα στις αλάνες. Κι όμως ξεχνιέται κι αποκοιμιέται με το μακρινό νανούρισμα της αγάπης.

Η αγάπη δεν έζησε ποτέ. Δεν άνοιξε τα μάτια, δεν περπάτησε στα σοκάκια όπου αντρώθηκαν οι ήρωες, δεν είναι σοφή σαν το Νέστορα, μήτε πολυμήχανη σαν τον Οδυσσέα. Είναι ιδέα, πανοπλία της καρδιάς, που φορώντας τη δε θα σταματήσει να χτυπά ποτέ. Ο νους παλεύει να καταπατήσει αυτό που ξέρει η καρδιά. Μα ξεχνά πως δεν υπάρχει νους αν εκείνη δεν προστάξει το αίμα να δώσει την πνοή του στο κορμί. Πολλοί δεν αγαπούν γιατί δεν ξέρουν πώς, και γιατί. Πολλοί φοβούνται, υποκύπτοντας στη φοβέρα του νου. Οι λίγοι που αγαπούν, όμως, πεθαίνουν με το αιώνιο χαμόγελο που τους χαρίστηκε απο μια προηγούμενη ζωή, και ξαναζούν αγκαλιά με τον Πήγασο στην επόμενη. Η καρδιά δε συγχωρεί το νου, μονάχα τον λυπάται. Και κάνει υπομονή.

Η υπομονή καλεί τον πόνο και την αγάπη. Τους συμβουλεύει, κρατώντας το μυστικό, βάλσαμο του πληγωμένου σύννεφου και της πικρής κοιλάδας με τα μαραμένα χρυσάνθεμα. Ο πόνος ακούει με προσοχή, και κλαίει για πρώτη και τελευταία φορά πριν χαθεί στα άδυτα της υποκρισίας και της ψεύτικης πραγματικότητας. Η αγάπη κλείνει τα μάτια, κρατώντας αγκαλιά τη φωτογραφία Εκείνου, λουσμένη με ηλιαχτίδες, πορφυρά φιλιά κι αρμυρά δάκρυα και ψιθυρίζει ένα σιωπηλό "θα σε περιμένω", που αντηχεί πέρα απο τις κορφές των κόσμων που αποχαιρετούν τις ώρες αγκαλιά, γεμάτοι ελπίδα, προσμονή και σμαράγδια.



||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική χρήση. Επιτρέπεται όμως η αντιγραφή σε άλλα site και blog, αρκεί να αναφέρεται το όνομα του δημιουργού (ΜΑΡΙΛΙΝΑ ΤΖΕΛΕΠΗ) και η πηγή: http://www.grafomichani.com |||



>  ακολουθήστε την Μαριλίνα Τζελέπη στο facebook

.
.
.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε ελεύθερα το σχόλιο ή την κριτική σας. Η γραφομηχανή είναι ένας δικτυακός τόπος βασισμένος στην πολυφωνία και στην ελευθερία του λόγου. Όμως σχόλια με υβριστικό ή /και προσβλητικό περιεχόμενο δεν θα γίνονται δεκτά.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ