μικρός ταξιδευτής > @San Juan de los Terreros

@San Juan de los Terreros
2/3/2018 -γράφει ο Μάρκος Σαριμανώλης





Ξημερώνει Παρασκευή.

Μέσα μου ακόμα είναι μεσάνυχτα.
Ίσως και τίποτα από όλα αυτά...
Για πάντα ο χρόνος τερμάτισε για εμάς στo τελευταίο κάστρο της ελπίδας.


Ιβηρική.
Τα τετράξανθα μαλλιά σου ανέμιζαν με τις ρυπές του Μάρτη. Θυμάμαι μισόκλεινες τα μάτια και προσπαθούσες να δεις στην άλλη άκρη τι να ΄χει για σένα η ζωή κρυμμένο. Η θάλασσα ήρεμη σε καλοδέχονταν. Φύγε σου φώναζε με τον τρόπο της. Όρισε τον δρόμο σου μονάχη. Όλο ετούτο το νερό ένα ποτήρι στο χέρι σου σε δροσεμένη γη, τι περιμένεις άλλο; ...ξεδίψασε.


Τα όνειρά μας συναγμένα πάνω από κάθε μας πληγή, πάνω από κάθε ανάγκη, στέκουν θαρρείς λυπημένα στη σειρά, ακίνητα. Τα καράβια απέναντι, τυλιγμένα με το μπλε σεντόνι της αφθονίας, καλοδέχονται του πέλαγου τους μύστες. Άσπρα πουλιά, ερχόμενες ευχές από άλλους κόσμους, φωτεινούς, φέρνουνε στα φτερά τους. “Για να μας δώσουνε ζωή...” θα πεις και θα στραφείς στην πτύχωση της ξεγνοιασιάς, εκεί που διπλώνει ο θάνατος το κύμα. Ως τα χθες μιλούσαμε στο κάστρο για πολέμους. Σήμερα που γλίστρησε το κάστρο από τις σελίδες του παραμυθιού, εμείς μιλάμε για την άμυνα, το θαύμα, την Ειρήνη. Πίσω από τη βουή του πλάνου ετούτου κόσμου, τα λόγια μας θα κρεμαστούν σε ανήμερο, κατάλευκο στιχάρι. Θ΄ ανοίξει κάποτε η πόρτα γιορτινή, θα έμπει μέσα αρμυρός ο Ήλιος, θα κυλήσει σαν μια πύρινη ρόδα στο μωσαϊκό του κόσμου, και πίσω του θ΄ ακολουθούν αμέτρητοι γερόντοι, νέοι και παιδιά. Και όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά θα μας ρωτάνε, θα επιμένουν: “Κείνο το κατάλευκο στιχάρι είναι δικό σας;” Κι εμείς θα απαντάμε από αφέλεια: “Μονάχα οι δήμιοι ξέρουν...” Και τότε άλλοι θα θυμώσουν, άλλοι θα γλυκάνουν και άλλοι θα φύγουν με σκυμμένο το κεφάλι. Θ΄ αδειάσει το μωσαϊκό. Θα μείνουμε πάλι μόνοι. “Θα πιάσουμε τον ανήφορο, στο υπόσχομαι θα συνεχίσουμε τον δρόμο, αρκεί μόνο να φύγει ετούτη η καταχνιά. Τώρα δεν έχουμε άλλη, παρά μονάχα αυτή είναι η μοναδική μας ευθύνη απέναντι στα παιδιά και στους προγόνους μας -ανάμεσα στο χθες και στο μέλλον. Ακροβάτες της ανάγκης. Κάπως έτσι μας έχουν ονομάσει. “Μην λυπάσαι για μένα...” Ένα ασημένιο τάσι κρατάει στα χέρια η γερόντισσα ζωή και γυρνάει ολημερίς στους δρόμους. Την καταλαβαίνουν. Της δίνουν που και που κανένα κέρμα. Σιγά σιγά μου έφτιαξε μια πρώτη σιρμαγιά. Μην φανταστείς πολλά, δυό τρεις μήνες μπροστάντζα και μια καλή συντροφιά, εσένα. Γι΄ αυτό σου λέω απόψε πάλι δεν θα κοιμηθώ. Θα μείνω ώσπου οι σκέψεις μου ανταμώσουνε με τα αναφιλητά της νύχτας. Γνωρίζεις πώς κλαίει η νύχτα όταν ζυγώνει η μέρα; Σου εύχομαι κείνο το κλάμα να μην τ΄ ακούσεις...“Και μόλις ξημερώσει;” Τότε εγώ θα αποσυρθώ. Θα κατέβω στο σκοτεινό μου υπόγειο να βγάλω απ΄ το μπαούλο το στιχάρι μας. Κι έπειτα θα πιάσω τα καράβια να τα ξετυλίξω από το μπλε σεντόνι. Ν΄ αρχίσουν πάλι ένα ταξίδι μακρινό τ΄ άσπρα πουλιά του Νότου, και να ΄ρθουνε του χρόνου -να ΄μαστε καλά, τα παιδιά τους, με άλλες ευχές, καλύτερες. Και τα όνειρά μας να χαρούν, να πάψει η σειρά τους. Ν΄ αρχίσουνε να τρέχουν πάλι στις αλάνες της παιδικής μας ηλικίας. “Ας ήμουν εγώ αυτό που μέχρι χθες κρυβόταν μες στον άνθρωπο και ας είχα πεθάνει από χρόνια...”

Το παρόν -το παρελθόν -το μέλλον.

Καλούς δρόμους.
Δικαιοσύνη.
​Υγεία.

.
.
.
.

||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική χρήση. Επιτρέπεται όμως η αντιγραφή σε άλλα site και blog, αρκεί να αναφέρεται το όνομα του δημιουργού (ΜΑΡΚΟΣ ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ) και η πηγή: http://www.grafomichani.com |||


> επισκεφθείτε τον "μικρό ταξιδευτή" στο  Facebook

.
.
.
.

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

μικρός ταξιδευτής: @da Cruz da Rocha (click στην εικόνα)