Με λέξεις πιασμένες στην απόχη: Η ΔΑΚΤΥΛΗΘΡΑ


Η ΔΑΚΤΥΛΗΘΡΑ
17/4/2018 -γράφει η Ελένη Νέστορα



κληροδότημα, αριστουργήματα, δακτυλήθρα, περίβλημα, δάχτυλα



Δε θυμάται από πότε την έχει. Τρυφερό κληροδότημα της γιαγιάς της που έφυγε νωρίς μα πρόλαβε και κέντησε αριστουργήματα φορώντας την. Κάθε φορά που την περνά στο χέρι της νιώθει πως παίρνει την αξιοσύνη της. Όταν της την έδωσε, της είπε: «Μην την ξεχνάς σα ράβεις. Πονούν οι βελονιές, ματώνουν….»
Ήταν όμορφη μες στην απλότητά της. Μεταλλικό το περίβλημά της, στο χρώμα του καπνιστού χρυσού, με μια κατακόκκινη κηλίδα στην άκρη της, ρουμπίνι θαρρείς. Τη ζήλευε από μικρή κάθε που την έβλεπε να συντροφεύει προστατευτικά τα μακριά της δάχτυλα, καθώς τρέχανε πάνω στα λινά και στις βατίστες δημιουργώντας κόσμους πολύχρωμους, ονειρικούς καμιά φορά, που μέσα το βλέμμα της χάνονταν και ταξίδευε, αθώο καθώς ήταν, παιδικό.
Δεν πρόλαβε να της μάθει όσα ήξερε. Έφυγε νωρίς, χτυπημένη απ’ την αρρώστια που την τρόμαζε πάντα. Ήταν 8 χρονών σαν την έχασε. Της κράταγε τα χέρια σφιχτά μα τούτο δεν έφτανε να την κρατήσει δίπλα της. Ήταν τόσο μικρά τα παιδικά της χέρια κι η αρρώστια τόσο άδικη.
Μεγάλη πια κι η ίδια έπιασε να τη φορά και να προσπαθεί να βαδίσει στα πατήματά της. Κι όταν ένιωσε πως μπορεί πια να κεντήσει το δικό της κόσμο, διάλεξε το καλύτερο ύφασμα. Ένα κομμάτι λινό, απ’ τη Ρωσία το’ χε φέρει στον επαναπατρισμό της, κατάλευκο σαν φτερό κύκνου. Το φύλαγε ευλαβικά για τα προικιά της μα δεν πρόλαβε να της το κεντήσει.
Αποφάσισε να το κεντήσει αυτή σε μια στιγμή που όλα μοιάζαν άχρωμα γύρω της. Είπε θα βάλει τα χρώματα που αγαπά και θα ονειρευτεί πού θα’ θελε να ζήσει. Πριν ένα χρόνο το ξεκίνησε. Αναπάντεχα βρήκε το ύφασμα σκαλίζοντας ένα παλιό σεντούκι, για να τ’ αερίσει και να βάλει λεβάντα. Απλώθηκε μπροστά της σαν λευκός καμβάς, της παραδόθηκε σαν σε ζωγράφο, κι αυτή, λες και μικρό παιδί, βούτηξε μέσα της κι άρχισε να «ζωγραφίζει».
Κέντησε έναν κήπο σαν αυτόν που έρχονταν στα όνειρά της καιρό τώρα. Στη μια μεριά του κέντησε ένα πλατάνι, σαν εκείνο που φύτεψε ο πατέρας της, όταν γεννήθηκε, απέναντι απ’ το σπίτι του το πατρικό. Κάτω του έβαλε μια πέτρινη βρύση με πεζούλια. Της άρεσε τόσο να φαντάζεται πως κάθεται σιμά της, πλάι στο τρεχούμενο νερό, βλέπει το φως να παίζει ανάμεσα στη φυλλωσιά κι ακούει τον άνεμο να τραγουδά ανάμεσα στα φύλλα σμίγοντας με το κελάρυσμα του νερού.
Πιο πέρα παρτέρια «ζωγράφισε» με κάθε λογής λουλούδια αγαπημένα της. Κατιφέδες, με όλο το χρώμα της ανατολής μέσα τους, βιολέτες, με το μαβί της δύσης κλεισμένο στα τρυφερά τους πέταλα, ζουμπούλια και υάκινθους, μ’ αρώματα μεθυστικά εγκλωβισμένα στη σάρκα τους.
Μα η καρδιά της κείτονταν αλλού. Κάτω απ’ τη λεμονιά της, δίπλα στο γιασεμί. Πάνω της κέντησε ένα αηδόνι με το στήθος του απέναντι στον άνεμο να τραγουδά του, κάθε που νύχτωνε. Ακούγονταν θαρρείς οι τρίλιες του, τα μελωδικά του σφυρίγματα σαν φλάουτο ή κελάρυσμα νερού. Κι εκεί στα πόδια του γιασεμιού της έβαλε μια μικρή σουσουράδα, να κουνά ευτυχισμένη την ουρά της. Ω, πόσο το ζήλεψε κάποτε ετούτο το πουλάκι. Το τάισαν μ’ αγάπη χέρια που ονειρεύτηκε, μα σκάλωσε το χάδι τους στην άκρη ενός δεν.
Πίσω απ’ όλα τούτα κέντησε το σούρουπο, κείνη την ώρα που παραδίνεται ολάκερη η μέρα στη νύχτα. Λίγο θλιμμένη, που αφήνει το φως, πολύ μαγεμένη που μπαίνει στο σκοτάδι κι ας το φοβάται βαθιά μέσα της. Είναι μυστήριο, σκέφτεται, πώς την τραβά σιμά της κι αυτή της δίνεται απόλυτα.Να’ ναι που ξέρει πως το φως πάντα την περιμένει στο τέλος;
Αφού το τέλειωσε, ευλαβικά το δίπλωσε, σε μυρωμένη θήκη το’ βαλε και πού και πού, όταν το χρώμα γύρω της άδειαζε, το τύλιγε κατάσαρκα και κάθονταν στο παράθυρο. Όλα ζωντάνευαν θαρρείς. Οι μυρωδιές, οι ήχοι, τα κελαηδίσματα, τα τιτιβίσματα, οι αέρηδες κι η ζέστη του ήλιου τρυφερά την έζωναν.
Και κει σιμά της έβαζε το κουτί με τα ραφτικά και τη μικρή της δακτυλήθρα πέρναγε στο μεσαίο της δάχτυλο. Ζεσταίνονταν το χέρι της, ζεσταίνονταν κι η καρδιά της σαν το μικρό της κορίτσι έτρεχε στον κήπο, η γιαγιά κένταγε το όνομά της σε βατιστένια κάτασπρα μαντηλάκια και τα πουλιά κάθονταν στα πόδια της παραδομένα στην αγάπη της. 


Σας άρεσε το άρθρο της κ. Ελένης Νέστορα;
.

||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική χρήση. Επιτρέπεται όμως η αντιγραφή σε άλλα site και blog, αρκεί να αναφέρεται το όνομα του δημιουργού (ΕΛΕΝΗ ΝΕΣΤΟΡΑ) και η πηγή: http://www.grafomichani.com |||


>  ακολουθήστε την Ελένη Νέστορα στο Facebook
.
.

Η κ. Ελένη Νέστορα με χαρά θα διαβάσει και θα απαντήσει στο μήνυμά σας ...
.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε ελεύθερα το σχόλιο ή την κριτική σας. Η γραφομηχανή είναι ένας δικτυακός τόπος βασισμένος στην πολυφωνία και στην ελευθερία του λόγου. Όμως σχόλια με υβριστικό ή /και προσβλητικό περιεχόμενο δεν θα γίνονται δεκτά.

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

μικρός ταξιδευτής: @da Cruz da Rocha (click στην εικόνα)