Ο Αγιώτατος Έρως > « τότε ζωή και θάνατος, θα είναι ένα »


«τότε ζωή και θάνατος, θα είναι ένα»
5/5/2018 -γράφει η Μαρία Πανούτσου



θα με πιεις, σαν καθάριο πηγής νερό
και εγώ, θα σε ακούω /
με τη στρογγυλή κοιλιά μου
τότε ζωή και θάνατος, θα είναι ένα
τότε χωρίς αιδώ θα προσκυνήσω..

Mαρία Πανούτσου
Απόσπασμα από το ποίημα  Cripple gate



Ο "Αγιώτατος  Έρως" σήμερα μ’ ένα  αφιέρωμα, με ποιήματα του Ιρλανδού ποιητή,
W.B. YEATS, στην ερωτική ποίηση. Αφορμή ένας τόμος
με ερωτική ποίηση του W.B. YEATS
          

Το αφιέρωμα στον W.B. YEATS  θα ολοκληρωθεί  με ενα Duets.



Dante Gabriel Rossetti, Δύο ερωτευμένοι. 1850.
Birmingham Μουσείο και Πινακοθήκη Τέχνης.




Η ομορφιά μιας γυναίκας είναι σαν ένα άσπρο
Αδύνατο πουλί, σαν ένα άσπρο θαλασσοπούλι μονάχο
Στα ξημερώματα μετά από μια θυελλώδη νύχτα
Ανάμεσα σε δύο αυλάκια στην οργωμένη γη.
Μια ξαφνική καταιγίδα, και ριγμένο
Ανάμεσα στα σκοτεινά αυλάκια της οργωμένης γης.




Με ταπεινά χέρια σου φέρνω
τα βιβλία των αναρίθμητων ονείρων μου
Λευκή γυναίκα που το πάθος έχει φθείρει
σαν την παλίρροια που τρίβει τη γκρίζα άμμο
και με καρδιά παλαιότερη απ’ το κέρας
Ξέχειλο απ’ τη λευκή  φλόγα του καιρού.
Λευκή γυναίκα των αναρίθμητων ονείρων,
σου φέρνω τους παθιασμένους μου στίχους.







                                                     
«Υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος. Αλλά είναι μέσα σ' αυτόν εδώ», θα πει με σιγουριά στην πρώτη του νιότη, για να συμπληρώσει τη σκέψη του λίγα χρόνια μετά το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1923:

«Ο κόσμος είναι γεμάτος από μαγικά πράγματα που περιμένουν υπομονετικά το πνεύμα μας να γίνει πιο οξυδερκές».  



ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ασπρίζουν τα μαλλιά σου.
Των νεαρών δεν κόβεται η ανάσα
στο πέρασμά σου πια.
Κάποιος γεροχωριάτης ίσως να μουρμουρίζει μιαν ευχή
γιατί τον έσωσε απ’ του πόνου το κρεβάτι
η δική σου προσευχή.
Για χάρη σου –-αυτό όλων οι καρδιές το ‘χουνε μάθει,
όλων που πόνεσε η καρδιά για το απλό κορίτσι που ολόγιομη
γινότανε γυναίκα–, για χάρη σου
οι ουρανοί μακραίνουν της συντέλειας τη στιγμή,
για τη γαλήνη
που ένα πέρασμά σου στο δωμάτιο αφήνει.
Η ομορφιά σου θολές μόνο αναμνήσεις
φέρνει, αναμνήσεις μόνο.
Όταν οι γέροι πάψουν για σένα να μιλούν,
«Πες μου για τη γυναίκα αυτή», θα πει στο γέρο ο νιος
«που επίμονος ο ποιητής με πάθος τραγουδούσε
τώρα που ‘χει παγώσει το αίμα του ο καιρός».
Αναμνήσεις θολές, αναμνήσεις μόνο,
αλλά στον τάφο όλα, όλα αναβιώνουν.
Η σιγουριά πως τη γυναίκα αυτή θα δω
να στέκεται, να περπατά, να ακουμπά
με τις πρώτης θηλυκότητας τις χάρες,
με τη ζέση των ματιών μου των νεανικών,
μου φέρνει ασυνάρτητο, τρελού μουρμουρητό.
Είσαι πιο όμορφη απ’ όλες,
ένα ψεγάδι το σώμα σου είχε ωστόσο:
μικρά τα χέρια, κι όμορφα δεν ήταν,
και οι καρποί φοβούμαι πως θα κουραστούν
με κόπο να κωπηλατούν
σε κείνη την παράξενη, την ξέχειλη τη λίμνη,
όπου αψεγάδιαστα υπακούν στη θεία προσταγή
οι κωπηλάτες. Μην τα’ αλλάξεις
τα χέρια που εφίλησα,
για τη μοναδική τους χάρη, που ετίμησα.
Ο τελευταίος χτύπος ξεψυχά∙ μεσάνυχτα.
Τριγυρνώ —σε μια καρέκλα όλη μέρα—
σ’ όνειρα μέσα κι ομοιοκαταληξίες
μ’ αέρινες εικόνες κι ασυναρτησίες.
Αναμνήσεις θολές, αναμνήσεις μόνο.

Μετάφραση : Μ α ρ ί α  Σ ι δ η ρ ο π ο ύ λ ο υ


---


ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Τόσον αλλόκοτη ήτανε η νύχτα ετούτη, ώστε μου εφάνη
ότι της κεφαλής μου οι τρίχες εσηκώθηκαν.
Από τη δύση του ηλίου ονειρεύομαι
γυναίκες γελαστές, ή ντροπαλές, ή παθιασμένες
μέσα σου μεταξιού ή της δαντέλας θρόισμα
α ανεβαίνουν κι η σκάλα μου να τρίζει. Για εκείνο
το τερατώδες πράγμα, όλες τις ρίμες μου είχαν διαβάσει,
για την αγάπη που επεστράφη μα δεν ανταπεδόθη.
Στην πόρτα εστάθηκαν, ανάμεσα
στο μέγα ξύλινο αναλόγιο και το τζάκι,
ώς να μπορώ ν’ ακούσω τις καρδιές τους να χτυπούνε.
Η πρώτη είναι πουτάνα, η δεύτερη παιδί
που άντρα δεν εκοίταξε ποτέ με πόθο,
κι η τρίτη, ίσως, βασίλισσα.

W. B. Y E A T S

Μετάφραση : Σ π ύ ρ ο ς  Η λ ι ό π ο υ λ ο ς

                           

ΦΙΛΕΣ

Πρέπει, λοιπόν, αυτές τις τρεις να επαινέσω—
τις τρεις γυναίκες που μου χάρισαν
ό,τι χαρά στις μέρες μου έχω να γυρέψω.
Την πρώτη, που μήτε μια στιγμή
μήτε καμιά —από εκείνες τις επίμονες— φροντίδα,
τίποτε, τίποτε σ’ αυτά τα δεκαπέντε
συχνά τυραννισμένα, ταραγμένα χρόνια
δεν μπήκ’ εμπόδιο να χωρίσει
τον νου από τον μαγεμένο νου.
Τη δεύτερη, γιατί το χέρι της
είχε τη δύναμη να ελευθερώσει
ό,τι κανείς μας δεν μπορεί να εννοήσει,
ό,τι κανείς μας δεν μπορεί να ‘χει και να κρατήσει,
τ’ ονειροπόλο το φορτίο της νιότης, μέχρι που
τόσο με άλλαξε, ώστε τώρα ζω
κι ανθίζω μες στην έκσταση.
Και τί να πω γι’ αυτήν που μου άρπαξε
τα πάντα μέχρι το τέλος της νεότητός μου
στρέφοντας σπάνια συμπονετικό το βλέμμα;
Πώς ίσως θα ‘πρεπε αυτήν να επαινέσω;
Καθώς που η μέρα ό,τι χαράζει,
μετρώντας τα καλά και τ’ άσχημά μου,
άγρυπνος έχω μείνει για χατίρι της,
να ενθυμούμαι τη μορφή της,
Τί γερακίσια όψη ακόμη δείχνει,
ενώ απ’ τα μύχια της καρδιάς μου
τόσο μεγάλη τρυφερότητα αναβλύζει
που από τα πόδια ως την κορφή με συγκλονίζει.

Μετάφραση : Σ ο φ ί α  Σ κ ο υ λ ι κ ά ρ η



---


Η μοίρα της αγάπης είχε κληρωθεί.
Αυτό έμαθα παλεύοντας για μια εικόνα στην οδό
του περιδινουμένου κύκλου των Ζωδίων.
Ποτέ σχεδόν δεν άγγιξε το σώμα μου,
ποτέ σχεδόν δε βούτηξε από τη Δύση
ούτε που βγήκε υπόγειον αναπαμό
στα μητρικά μεσάνυχτα της αγκαλιάς μου
πριν τον ξανορίξω στη βόρεια τροχιά του
και φάνταζα ορθή και ας πλάγιαζα στην κλίνη
Πάλεψα με τον τρόμο της αυγής,
αυτό διάλεξα για κλήρο! Σαν με ρωτά

ποιάν άκρα ηδονή βρήκα σε άντρα
καμιά κοπέλα νιόπαντρη, το λόγο φέρνω
σ' εκείνη την ασάλευτη σιγή
όθε η καρδιά του φάνταζε καρδιά μου
καθώς μας έπαιρνε μαζί το ρεύμα το θαυματουργό
όθε-κατά πως έγραψε και ένας σοφός αστεροκόπος-
ο κύκλος των Ζωδίων μεταβάλλεται σε σφαίρα .

Μετάφραση. ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΕΡΒΑΣ













ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

μικρός ταξιδευτής: @da Cruz da Rocha (click στην εικόνα)