Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > ΘΥΜΗΣΗ

-γράφει η Ελένη Νέστορα

ΘΥΜΗΣΗ
12/5/2018

ΕΛΕΝΗ ΝΕΣΤΟΡΑ 12/5/2018
photo > Lee Whitehead

Ακόμα θυμάμαι την παλιά ξύλινη σκάλα να τρίζει κάτω από τα βήματα των παιδικών μου χρόνων. Το θόρυβο των μικρών της ρωγμών, που παραπονιόνταν με το παραμικρό. Είναι νύχτες που οι ήχοι της στοιχειώνουν τα όνειρά μου μα, πάντα, στην άκρη της περιμένει γελαστή η λατρεμένη φιγούρα της γιαγιάς μου της Κατερίνης. 
Στρογγυλή κι αφράτη η αγκαλιά της μ’ έκλεινε, μικρό κλουβάκι, θαρρείς, κι εγώ καναρινάκι να της κελαηδώ και λευτεριά να μην ποθώ. Αγαπούσα να κρύβομαι ανάμεσα στις πτυχές του μακριού της φουστανιού, που ψηλά στο στήθος το στόλιζε μια υπόλευκη υφαντή τραχηλιά με το περίτεχνο πλεκτό της τελείωμα, λάφυρο απ’ τα χρόνια που δούλευε τον αργαλειό.
Το σπίτι στο ισόγειο φιλοξενούσε μιαν αποθήκη με τα εργαλεία του παππού, τον πληγωμένο αργαλειό και τα καλούδια της χρονιάς. Η σκάλα εσωτερική, λίγο στριφογυριστή στο τέλος της, οδηγούσε στην ξύλινη πόρτα με το καπνισμένο τζάμι. Καιρό μετά που έφυγε θαρρούσα πως την έβλεπα, σκιά, έτοιμη να μου ανοίξει πόρτα κι αγκαλιά.
Κοίτα να δεις τι μου την έφερε στο νου!  Η βροχή που σιγανά πέφτει αποβραδίς. Άνυδρος βλέπεις ο φετινός χειμώνας. Το καλοκαίρι φαίνεται να προσπέρασε την άνοιξη. Τολμηρό πήρε την πρωτιά. Κι απομείναμε όλοι να ονειρευόμαστε μια βροχή, που μας σπλαχνίστηκε άξαφνα στο έμπα του Μάη . Στον ύπνο μου ήρθε και με δρόσισε. Λίγα σάμπως ξυπνούν και ανασταίνονται  σαν τάχατες κοιμόμαστε;
Σκέφτηκα: «Σαν βγω, να πάρω ομπρέλα» και ξύπνησα ψάχνοντάς την ως συνήθως. Αθέλητα θαρρείς ο νους μου πέταξε στην παλιά ομπρελοθήκη της νόνας μου. Εκείνη τη μεταλλική, δίπλα στον αγαπημένο της φίκο, στο πλάι της πόρτας.
Μπαρουτοκαπνισμένο χρυσαφί το χρώμα της. Χρόνια φιλοξενούσε τα παρασόλια της οικογένειας. Οι λεπτεπίλεπτοι ψηλόλιγνοι κορμοί τους ανέτειλαν αναδεικνύοντας τα αυστηρά χερούλια τους. Μαύρο χοντροκομμένο του παππού, στο χρώμα του ξύλου της γιαγιάς. Μαύρο το ύφασμα, αυστηρό, του παππού κι ένα γκρι, μη φανταστείτε άλλα χρώματα, της γιαγιάς. Ο ρόλος τους ξεκάθαρος. Μη βραχούν. Δεν είχαν ανάγκη να τις συνταιριάξουν με πολλά. Σκούρα και τα ρούχα τους κουβαλούσαν τη σοβαρότητα και τις κρυμμένες θλίψεις των δυο πολέμων που έζησαν. Υπομονετικά τα χέρια τους ξεκουράζονταν πάνω στο σκούρο φόντο τους. Δε μ’ ένοιαζε όμως. Γιατί στην αγκαλιά τους άνθιζαν τα πιο πολύχρωμα ευωδιαστά λουλούδια της αγάπης τους. 
Κι είναι φορές που, σαν χάνω το χαμόγελό μου βλέποντας τι μας τριγυρίζει, λέω πως: «Δεν μπορεί. Κάτι έβλεπαν πίσω απ’ το χαμό. Γιατί όχι κι εγώ...»  
Κι ένας ακριβός ήλιος ανατέλλει, μετά τη σιγανή βροχή της θύμησής τους που μουλιάζει απαλά την ψυχή μου.
.
.
.
.
.

||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική χρήση. Επιτρέπεται όμως η αντιγραφή σε άλλα site και blog, αρκεί να αναφέρεται το όνομα του δημιουργού (ΕΛΕΝΗ ΝΕΣΤΟΡΑ) και η πηγή: http://www.grafomichani.com |||

.

>  ακολουθήστε την Ελένη Νέστορα στο Facebook

.
.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε ελεύθερα το σχόλιο ή την κριτική σας. Η γραφομηχανή είναι ένας δικτυακός τόπος βασισμένος στην πολυφωνία και στην ελευθερία του λόγου. Όμως σχόλια με υβριστικό ή /και προσβλητικό περιεχόμενο δεν θα γίνονται δεκτά.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ