Duets: «Ανακαλύπτοντας τον Hieronymus Bosch για νιοστή φορά»



Duets

Στον Ζυγό και  οι δύο  ή  ένα  παιχνίδι για δύο

25/6/2018

γράφει  η Μαρία Πανούτσου


«Σήμερα με το εμβληματικό και προφητικό έργο ενός ζωγράφου» 

μικρός ταξιδευτής: "Στα ίχνη της χαμένης πόλης"



ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΠΟΛΗΣ
-από τη συλλογή 12Volt, Αθήνα 2003


φωτο. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΟΥΖΑΚΗ


Με λέξεις πιασμένες στην απόχη: ΙΑΣΗ

-γράφει η Ελένη Νέστορα

ΙΑΣΗ


Σαν το φεγγάρι ολόγιομο έπεφτε στο ποτάμι κι άσπριζαν τα λιθάρια του, κατέβαινε η Ρηνιώ της Λούσαινας να πλύνει τις πληγές. «Μη και κακοφορμίσουν» έλεγε «και γιομίσει πίκρα η ζωή.»
Έτρεχα κι εγώ, μικρό κορίτσι, αλαφιασμένη πίσω της μην κάνει καμιά τρέλα. «Να την προσέχεις» μου’ λεγε η μάνα της, πριν φύγει, «μιλά μ’ αερικά». Κρύβομουν κι εγώ πίσω απ’ τα πλατάνια και παράστεκα να τη θωρώ με λύσσα να τρίβει τ’ ολόλευκό της το κορμί με μι’ άσπρη πέτρα. Λέπια θαρρείς προσπάθαγε να ξεκολλήσει. Πληγές δεν έβλεπα. 

Λύχνος καιόμενος: Κρω κρω κρω



-22/6/2018
Κρω κρω κρω
γράφει η Βίκυ Δερμάνη



Ο Αγιώτατος έρως > «ό,τι μας κυνηγά στις αυστηρά ιδιωτικές μας στιγμές»


«ό,τι μας κυνηγά

στις αυστηρά ιδιωτικές μας στιγμές»

γράφει η Μαρία Πανούτσου


η κοκκινοσκουφίτσα και  ο λύκος
γυρνούσαν παρέα από  το δάσος,
 όταν  δυο κυνηγοί τους σκότωσαν 
με μια  σύγχρονη τουφεκιά
και τους δυο
ξεψύχησαν ο ένας 
πάνω στο σώμα του άλλου
η κοκκινοσκουφίτσα πέφτοντας
πάνω στο σώμα του  λύκου
ένοιωσε την ζεστασιά του
και αναστέναξε
«θα σ’ αγαπώ  λύκε μου
 μου και στην άλλη ζωή»


 -Μαρία Πανούτσου


Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί
τον  συγγραφέα και φιλόσοφo Ugur Buyuktezgel.



Ζωγραφική.  Zehra-Dogan


Duets: «Η Εύα είναι επινόηση του Αδάμ»


Duets  «Η Εύα είναι επινόηση του Αδάμ» 
γράφει η Μαρία Πανούτσου
18/6/2018



‘TWO of far nobler shape, erect and tall,
Godlike erect, with native honor clad
In naked majesty, seemed lords of all’

John Milton From “Paradise Lost,” Book IV






Στον Ζυγό και  οι δύο ή  ένα  παιχνίδι για δύο

Duets  «Η Εύα είναι  επινόηση του Αδάμ» 
Γράφει η Μαρία Πανούτσου





Ο Αγιώτατος έρως > «μπορούμε να αγαπιόμαστε;»



«μπορούμε να αγαπιόμαστε;»
γράφει η Μαρία Πανούτσου


Λαχτάρα να σε δω
Λαχτάρα να σε αγγίξω
Λαχτάρα να με τσιμπάς
Λαχτάρα να σε μυρίσω
  Μαρία Πανούτσου



Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί
την ερωτική ποίηση, του ποιητή Δημήτρη Τρωαδίτη

Pablo Picasso “The Kiss (Le baiser),” 1969



DUETS > «Truth Can Only Be Found In Silence»



Truth Can Only Be Found In Silence*
γράφει η Μαρία Πανούτσου



Duets
Στον Ζυγό και  οι δύο ή  ένα  παιχνίδι για δύο




Με λέξεις πιασμένες στην απόχη > Η ΣΥΝΤΑΓΗ





Η ΣΥΝΤΑΓΗ
γράφει η Ελένη Νέστορα



Το φως πονετικό έμπαινε απ’ το μισάνοιχτο παράθυρο. Ξημέρωμα. Αρπάχτηκε από μια φλύαρη ακτίνα που αυθάδικα τρύπησε τις γρίλιες και πεισματικά γαντζώθηκε στο πρόσωπό της. Έκανε να την αποφύγει αλλάζοντας θέση στο μαξιλάρι μα εκείνη επίμονη την ακολούθησε. Στο τέλος τα κατάφερε. Τη σήκωσε απ’ το κρεβάτι με το έτσι θέλω. Σκοτεινή σηκώθηκε. Το ‘νιωθε.

Ο Αγιώτατος Έρως > «Κάποτε έσμιξαν για λίγες μέρες, δυο πασχαλίτσες»


Κάποτε έσμιξαν για λίγες μέρες 
δυο πασχαλίτσες
Γράφει η Μαρία Πανούτσου


Κάποτε έσμιξαν για λίγες μέρες, 
δυο πασχαλίτσες.

Τυχαία,
πάνω σε ένα ανθισμένο λουλούδι, 
που μόλις είχε στεγνώσει τα πέταλά του,
απ’ την ανοιξιάτικη βροχούλα.

Αφέθηκαν εκεί. 
Και έτσι πέρασαν στην αιωνιότητα.

Μαρία Πανούτσου


DUETS > «Γύρω ίχνη από ανθρώπους»



γύρω ίχνη από ανθρώπους

γράφει η Μαρία Πανούτσου



Duets
Στον Ζυγό και  οι δύο ή  ένα  παιχνίδι για δύο


-γράφει η Μαρία Πανούτσου

Λύχνος καιόμενος > Εις μνήμη





Εις μνήμη
γράφει η Βίκυ Δερμάνη

γράφει η Βίκυ Δερμάνη


Ο Αγιώτατος έρως > «Μα είναι νερό, νερό φαρμακερό»




«Μα είναι νερό, νερό φαρμακερό»

γράφει η Μαρία Πανούτσου



Τι είναι ο έρωτας;
  Τοπίο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε.

Ότι μπορούμε να το πειθαρχήσουμε,
Να το τιθασεύσουμε.

Μα είναι  νερό, νερό φαρμακερό.
Τρομαχτικό.   
  Κι’  είναι ποτήρι  γάργαρο νερό.
Όμοιο με ουρανό.     

Μαρία  Πανούτsoυ



Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί
την ερωτική ποίηση του Γιώργου Χρονά.

Η ποίηση του Γιώργου Χρονά σε αγγίζει με τα χέρια, με το στόμα, με τα μάτια. Γεμάτη πάθος, γεμάτη από τον εγκλωβισμό της πόλης, γεμάτη επαναστατική πνοή που χαρακτηρίζει τον πολίτη μιας κοινωνίας με υποδιαιρέσεις και υπολογισμούς. Ευαίσθητος με την σωστή σημασία της λέξης και καθάριος στις προθέσεις του, αποφασισμένος να υπάρξει με το σώμα και με το πνεύμα, ολόκληρος και τεμαχισμένος, δημιούργησε τον εαυτόν του με στήριγμα την παράδοση και την καταγωγή με το εύρος που μπορεί να δώσει κανείς στις δυο αυτές λέξεις, παράδοση και καταγωγή. Δύσκολο να χωρέσει το έργο του Χρονά σε ένα μικρό αφιέρωμα. θα προσπαθήσω με αγάπη να προτείνω μερικά ποιήματα του, που εγώ προσωπικά αρέσκομαι να ξανακοιτάζω και να ευχαριστιέμαι στην ανάγνωση και στην κατανόηση τους. Το σημείωμα αυτό κλείνω με ένα μικρό απόσπασμα του Γιώργου Χρονά από το βιβλίο του ‘Ελληνορωμαϊκή Πάλη (εκδ. Υψιλον, 1981) για τον Σωτήρη Σπαθάρη, που αγαπώ γιατί με αντιπροσωπεύει απόλυτα στον τρόπο που προσεγγίζω την τέχνη γενικότερα και ιδίως την τέχνη των άλλων. Θα το διαβάσετε και θα καταλάβετε.
Το άλλαξα ελάχιστα.
 Ο Σωτήρης Σπαθάρης έμαθε πως πέθανε ο Γάλλος φίλος της τέχνης του Ζεράρ Φιλίπ και κάθισε σε μια γωνιά και ήπιε καφέ. Όταν ο Άγγελος Σικελιανός είπε «τα απομνημονεύματα του Σπαθάρη είναι υπόδειγμα ύφους» τον ρώτησε: «Άγγελε τι είναι το ύφος;»

Αν κάποια στιγμή συναντήσω τον Γιώργο και πιούμε ένα καφέ κάπου στον Πειραιά αγναντεύοντας τη θάλασσα, θα ήθελα να ακούσω μαζί του αυτήν την μουσική -E lucevan le stelle- https://www.youtube.com/watch?v=V_pg-DKBeZ0 και να μιλάμε για τον “άνδρα” όπως εκείνος τον βίωσε και όπως τον βίωσα εγώ.


Αλλά ας περάσω στην ποίηση του Γιώργου Χρονά


Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί  την ερωτική ποίηση του Γιώργου Χρονά.



ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ