Ο Αγιώτατος έρως > «μπορούμε να αγαπιόμαστε;»



«μπορούμε να αγαπιόμαστε;»
γράφει η Μαρία Πανούτσου


Λαχτάρα να σε δω
Λαχτάρα να σε αγγίξω
Λαχτάρα να με τσιμπάς
Λαχτάρα να σε μυρίσω
  Μαρία Πανούτσου



Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί
την ερωτική ποίηση, του ποιητή Δημήτρη Τρωαδίτη

Pablo Picasso “The Kiss (Le baiser),” 1969







Στα όνειρά μου 

Τα όνειρά μου φωτίζονται από τις δικές σου ανταύγειες.
στα όνειρά μου είσαι αέρινη μ’ ανοιχτές φτερούγες
τα μάτια σου αστέρια κι η αγάπη σου χείμαρρος.
Στα όνειρά μου είσαι το κεντρικό πρόσωπο
και περπατάμε χέρι-χέρι σε καταπράσινα μήκη,
κυλιόμαστε στους αγέρες με κορμιά ιδρωμένα.
Στα όνειρά μου είσαι ντυμένη μ’ ένα λευκό μακρύ φόρεμα.
Στα όνειρά μου έχω ήδη μεταναστεύσει στην αγκαλιά σου.
Η πράξη είναι πολύ κοντά…

Δ.Τ


Pablo Picasso' The lovers



ΚΑΛΟΣΩΡΙΖΩ ΤΗΝ  ΠΟΙΗΣΗ ΣΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΗ
Κάθε σου ποίημα είναι σαν να μιλάει για μια δική μας ιστορία αγάπης.





Από τη συλλογή “Ακροβασία”


Ένα φως αγναντεύω

Ένα φως αγναντεύω
σε λαξεμένους βράχους
κι ένα απαλό χέρι να χαϊδέψει
παρθενικά πρόσωπα.
Τους τοίχους αγναντεύω
που γράφουν το μέλλον.
Ένα φως αγναντεύω πάντα,
ένα ξερό λουλούδι να τ’ αγγίξω
να του μιλήσω στη νυχτερινή βροχή.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ


Τα μυστικά μου

Θα χαράξω τα μυστικά μου στο κορμί σου
κι όσα μου μαρτυρούν οι ήλιοι θα αποτυπώσω
κι όσα μου λαλούν τα πουλιά θα ζωγραφίσω.
Δεν θ’ αντικρίζω τα φώτα σαν κλωστές από σκοτάδια,
όχι άλλες θλίψεις στις κοιλάδες της σκέψης
όχι άλλες ψυχές στην αδύναμη πάχνη της ανατολής
όχι άλλες φλέβες σε σιδερένια παραπετάσματα
Γιατί έρχομαι από βροχές και τυφώνες
δραπέτης από διψασμένα πηγάδια
ξέμπαρκος από υποκριτικά χείλη
κι ήρθα να δρέψω τους καρπούς μιας δικής μας αγάπης.



Από τη συλλογή “Πίσω από τις άδειες νύχτες”



Ένα φως αγναντεύω

Ένα φως αγναντεύω
σε λαξεμένους βράχους
κι ένα απαλό χέρι να χαϊδέψει
παρθενικά πρόσωπα.
Τους τοίχους αγναντεύω
που γράφουν το μέλλον.
Ένα φως αγναντεύω πάντα,
ένα ξερό λουλούδι να τ’ αγγίξω
να του μιλήσω στη νυχτερινή βροχή.




Μέσ’ το γυμνό έρωτα

Καθώς το πρωινό μου χαμογέλασε
θυμήθηκα τα λεπτά της χείλη
τη σπιρτάδα των ματιών της
την καθάρια αναπνοή της
τις φυλλωσιές που αναδύονταν
μέσ’ το γυμνό έρωτα.


Γυρεύω το ίδιο λουλούδι

Βλέμμα κοφτερό πάνω μου όμοιο με λεπίδι.
Γέλιο που μ’ αφοπλίζει ακαριαία.
Χορεύει γύρω μου και γελά ξέφρενα.
Ράγες μιας γλυκιάς νοσταλγίας.
Ευγενική ύπαρξη των ονείρων μου.
Αφρισμένο κύμα της θάλασσας.
Πυγολαμπίδα σε έναστρο ουρανό.
Καρπός ανταριασμένου αγεριού.
Φεγγάρι που σιγοδιαβαίνει ντροπαλά.
Αναλαμπή που αναδύεται στη σκιά της γης.
Γλυκιά κόρη που στη μέση τ’ ουρανού.
Πλήθος αστέρια σε χαιρετούν.
Με τα φωτεινά σου μάτια στο χλωμό πρωινό μου.
Θα ‘θελα να ζωγραφίσω την καρδιά σου.
Τις αισθήσεις σου απαλές σαν χάδι.
Το περπάτημά σου στη μουσική της βροχής.
Το θάρρος σου που κάνει το κορμί σου ευκίνητο.
Τα μαλλιά σου ίδια μ’ αγριολούλουδα.
Τα χείλη σου άσπρα κρινάκια..

Θα’ θελα τους μίσχους σου στα κόκκινα τραγούδια μου.
Την ικεσία σου στο φλογισμένο μου σώμα.
Να σε κοιτώ ώς να στερέψουν τα μάτια μου.
Να ξεθαρρέψω μ’ ένα φτερούγισμα.
Σε κάμπους μακρινούς γεμάτους κυκλάμινα.
Να νιώσω την καυτή σου ανάσα.
Να κρατήσω όλο τον κόσμο στην αγκαλιά μου
Και το ίδιο λουλούδι που γυρεύεις κι εσύ να γυρέψω.


Τα συνώνυμα του έρωτα

Οι ηθικές είναι που σκοτώνουν.
Οι δάσκαλοι είναι που παραμορφώνουν.
Οι καθρέπτες είναι που αναπαράγουν
αρρωστημένα είδωλα.
Τα δάκρυα είναι που αυλακώνουν
τα πρόσωπά μας.
Οι εγωισμοί είναι που παρασέρνουν
σε υπόγεια υποκρισίας.
Και τα μυαλά μας είναι
που συνθέτουν όλα αυτά.
Πότε άραγε θα μιλήσουμε
για τα συνώνυμα του έρωτα;


Να υψωθεί ο οργασμός μας

Να υψωθεί ο οργασμός μας
σε ήχους και ειρμούς
που κανείς ποτέ δεν άκουσε.
Να τραγουδήσουμε
στο βουητό των κυμάτων.
Να τυλιχτούν τα κορμιά μας
από αόρατες δυνάμεις
με ρίγη και παφλασμούς
που κανείς ποτέ δεν ιστόρησε.
Να υψωθεί ο πυρετός του έρωτα
στα ύψη που του ταιριάζουν.






Femme assise en tailleur – Geneviève Laporte, Pablo Picasso, 1951, Private Collection

 



Από τη συλλογή “Με μια κόκκινη ανάταση”

Στην έξαρση των  εξεγερμένων φλεβών μας

Θα κάνω τις κινήσεις του σώματος
σοφότερες από το μυαλό
την ώρα που το έδαφος τρίζει
με πανούργα αφέλεια
κάτω από τα πόδια μας
θα κάνω τα ραδιοκύματα των ήχων μας
να πάλλονται σ’ ηλιολουσμένες όχθες
την ώρα που αναλογιζόμαστε
την πτώση μας σε φεγγαροχώρους
και δράματα αστεριών
θα κρατήσω την εσωτερική μας φωτιά
μόνο δική μας
την ώρα που το κορμί μας στριφογυρίζει
αλλάζοντας χρωματισμούς και στάσεις
στην έξαρση των εξεγερμένων φλεβών μας


Το φως του κεριού

είσαι σαν τοπίο που σιγά-σιγά αλλάζει
κι ακτινοβολεί στις ακτίνες του ήλιου
ή λαμπυρίζει στις σταγόνες της βροχής,
σαν να βαδίζεις πάνω σε άμμο ηφαιστείου
σαν μια αλλόκοτη συστάδα που διαπερνά
τους εσωτερικούς κρατήρες της καρδιάς
όπου μέσα τους τρέχω να κρυφτώ…
Θέλω να δω ακέραια τη μορφή σου
μες στις ταραγμένες μου ώρες,
να προσμένω τον ίσκιο σου,
σαν αστραφτερή σταγόνα από λιακάδα,
σαν ανήσυχο τραγούδι στις γρίλιες των παραθυριών,
σαν το φως του κεριού σ’ ένα ρευστό χώρο,
σαν μια χορδή μαγική κι ελεύθερη,
το χάδι σου ν’ ανθίσει ξερές αμυγδαλιές
σε ποικίλους ιριδισμούς να ξετυλιχτεί…
Τα μάτια σου δεν σουρουπώνουν στη σκέψη μου
και μ’ όλες τις ροδιές του χρόνου
περιμένω το γέλιο σου
καθώς ο κόσμος μου μετουσιώνεται
μ’ ένα σου βλέμμα κι ένα λόγο…
μέσ’ σε μαγνητικές όψεις που παραλλάζουν
τις μορφές μας σε ήχους
από σήμαντρα αστεριών…
Βαρέθηκα το πνεύμα μου να είναι ανίκανο
σαν μια βασανιστική αγχώδης διαδικασία
ανάμεσα σε ψέματα και αλήθειες.
Δεν θέλω πια να γίνομαι δέσμιος
μιας γοητείας τόσο μυστηριώδους
που εξατμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά…
Δεν θέλω πια να ζω στιγμές κοντά στην υστερία
κι ο κόσμος να ξετυλίγεται γύρω μου
σαν μια άχαρη συνομωσία.
Δεν θα περιμένω πια το άδηλο μέλλον
ούτε θα υποκύψω στους επικείμενους θανάτους
μια άλλη απόλυτη μορφή περιπλάνησης.
Θέλω τώρα το ταξίδι στο
μαγευτικό βάθος των εικόνων σου.
Θέλω τώρα να υπονομεύσω την αμεσότητα
των γελοίων σπαρακτικών όψεων
αυτής της εξορισμένης ζωής
που υπάρχει παρά μόνο σαν φάντασμα.
Θέλω τώρα ο άνεμος να πνεύσει
στα πανιά των ανθρώπων
κι απροσπέλαστες επιφάνειες να διαβώ.
Να καταργήσω την τάξη των πραγμάτων
οδηγώντας τα στην αταξία,
να αποδιώξω τα άθλια προσωπεία
της αποξένωσης και της παρακμής…
Έλα να λευτερώσουμε τις ψυχές μας
να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας έχουν
δέσμιους σε πασσάλους ηθικών,
να γδυθούμε απέναντι σε φώτα λυτρωτικά,
κάτω απ’ τα φύλλα του φθινοπώρου
πριν μας προλάβουν οι καταιγίδες…
Σε βλέπω πέρα απ’ τα σύνορα
σε κόσμους χωρίς κραυγές απόγνωσης,
αγγίζοντας τις νεφέλες της νύχτας,
υψώνοντας σφιχτά τα χέρια μας στις αρμονίες,
αγκαλιασμένοι ν’ αντιστεκόμαστε
στις δίνες που θα φτάνουν…





Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη”, Αθήνα 1990-1992





Χίλιες υποψίες ευτυχίας

Το ανοιχτό πέλαγος ξεδιπλώνει
τις ορμητικές φτερούγες του
έτσι όπως ένα παιδί απλώνει την αφέλειά του
όταν οι μεγάλοι του αφαιρούν την τόλμη.
Ο ήλιος έτσι όπως δύει
μοιάζει με παρθενικό υμένα ηδονής,
σαν τα ροδοκόκκινα μάγουλα
μιας ντροπαλής κόρης.
Ο ήλιος και το πέλαγος
μεγαλοπρεπές αμάλγαμα απέραντο
προκλητικό και υπέρτατο
πρωτόγονο και μεγαλειώδες
σαν χίλιες υποψίες ευτυχίας
σαν ανελέητος καταιγισμός
των χρωμάτων της ίριδας.




Πώς να γίνω καπνός;

Δίνομαι ολόκληρος ψυχή τε και σώματι
στο γάργαρο των ποταμών,
στους ήχους της μουσικής των τζιτζικιών,
στη δροσερή άμμο και στους βράχους.
Εκεί βλέπω την όψη σου χαμογελαστή,
αισθάνομαι το απαλό σου χέρι
να μου χαϊδεύει τα μαλλιά,
σε φιλώ στο στόμα,

γεύομαι τους χυμούς σου,
δυό φιλιά σου μ’ αναριγούν
όταν τα χέρια σου τυλίγουν το σώμα μου.
Πώς να τα ξεχάσω όλα τούτα;
Πώς να γίνω καπνός και ν’ αφήσω συντρίμμια;
Πώς να ξεχάσω τη γεύση σου δοκιμάζοντας άλλες;
Είμαι αποφασιστικά ταγμένος στο είναι σου
γιατί είναι και το δικό μου.





Θα είμαι εκεί…

Πλάι στο κύμα,
πλάι στον ήλιο,
πλάι στην καυτή άμμο
έμαθα να φτιάχνω όνειρα.
Πλάι στα γάργαρα ποτάμια,
στη σερενάτα των πουλιών
έμαθα να βιώνω τη μοναξιά μου.
Ωστόσο, μέσα απ’ όλα αυτά
έμαθα και να βλέπω τη μορφή της
Κι αν ακόμα η φύση στερέψει
θα είμαι εκεί και θα την αγαπώ.




Πόσα ηλιοβασιλέματα…

Πόσα ηλιοβασιλέματα πρέπει να μετρήσω
για να σ’ έχω κοντά μου;
Πόσα αγναντέματα απέραντων πελάγων
πρέπει να μετρήσω
για να χαϊδέψω ξανά τα μαλλιά σου;
Πόσα βλέμματα σ’ όλους τους ορίζοντες
πρέπει να μετρήσω
για να φτιάξω και πάλι εικόνες
στα ρόδινα χείλη σου,
για να ζητήσω και πάλι τον αέναο
χρυσοπόρφυρο έρωτα
στις χίλιες υποστάσεις του;




Θα σε νανουρίσω

Θα σε νανουρίσω κρυφά,
ω, ιέρεια του λογισμού μου
καθώς αγάπησα τις μικρές θεές σου,
τ’ άλογα της σκέψης σου
που τρέχουν στα λιβάδια.
Δεν σ’ έχω, μα είσαι δίπλα μου
ούτε σε βλέπω
μα είσαι παντού και πάντα.
Δροσοσταλίδες στα μαλλιά σου
δώρο της φύσης
στόλισμα στην ομορφιά σου.



Μια μικρή δόση αγάπης

Τώρα που τα λουλούδια σταμάτησαν
ν’ αφουγκράζονται το ρυθμό των ημερών
κι έγιναν πλαστικά κι αυτά,
μαζί με τις αισθήσεις μας στα τσιμεντένια όρια,
μαζί με τις πέτρινες ανάσες μας,
μόνο μια μικρή δόση αγάπης έμεινε
στον αφρό των διψασμένων σωμάτων μας.




Θέλω να σ’ αγκαλιάσω απόψε…

Δεν θα ήθελα μια άτακτη επιστροφή
σε παρελθούσες σκοτεινές διαθέσεις
Ούτε θα ήθελα ύπαρξη που στροβιλίζεται
στο μηδέν και στο άπειρο να είμαι.
Κι ακόμα δεν θα ήθελα να φορώ
τη μάσκα κάποιου άλλου
και να παρακολουθώ δήθεν ανύποπτος
τα παιχνιδίσματα των γλάρων.
Δεν επιθυμώ να πληγώσω πρόσωπα
που δείχνουν τόσο άγονα
με έντονο το άγχος του θανάτου
ούτε και νά ‘ρχομαι κάθε τόσο στη σκηνή
παράταιρα και καταχρηστικά.
Θέλω να κυκλοφορώ μέσα στο χρόνο
με θαυμάσια άνεση
και μια εσώτερη αρμονία να με συνεπαίρνει,
με ρεαλιστικές λάμψεις μιας φλογερής αγάπης
και φτερά στη φαντασία.
Θέλω την αναπνοή μου να καλπάζει
με φυσικές ροές.
Θέλω να σ’ αγκαλιάσω απόψε…



Δεν είμαι μόνος

Δεν είμαι μόνος σε ταπεινούς ορίζοντες
σε μαύρα σύννεφα με όξινη βροχή,
σε ξύλινα παγκάκια βρώμικων σταθμών
που μυρίζουν σπέρματα αναμονής.
Δεν είμαι μόνος σε θλίψεις
σε ανάσες γεμάτες αιθαλομίχλη…
Συντροφιά μου είναι η μορφή σου
κι η αγάπη μας στο μακρινό μέλλον.



Εσύ…

Εσύ φεγγάρι ολόγιομο
μέσ’ του πλήθους τις γκρίζες αναλαμπές,
που ξαστερώνεις πάθη.
Εσύ καθάρια ύπαρξη
μέσα στη σφοδρότητα…
Εσύ ανατολή γοργή και σίγουρη,
γλυκιά ζεστασιά
στα σκιρτήματα της αγκαλιάς.



Κάθε νύχτα

Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν σε συλλογιέμαι περιμένοντάς σε
στο παράθυρο με θεοσκότεινες κόγχες,
όταν περιμένω το αύριο
αυτό με τα δικά μας αστέρια.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν προσπαθώ να ξεφύγω
από τις σειρήνες των δρόμων
που με κάνουν και ξεσπάω σε λυγμούς,
όταν θέλω να χορέψω στα κύματα,
όταν περιμένω ν’ αλλάξω
το δρόμο του φεγγαριού μας
ξεπερνώντας τις συνισταμένες που το τεμαχίζουν.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν συντελώ στη μεταμόρφωσή μου,
όταν κινούμαι χωρίς ίχνη,
όταν αγωνιώ να μην κλείνομαι στα γεγονότα.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν αφήνω ουρλιαχτά
κοφτερά και μακρόσυρτα
σαν γυαλιά κομματιασμένα με βία.
Αλλά η αγάπη μας αναγγέλλεται με σαλπιγκτές
κι οι ήχοι τους μας έχουν κυκλώσει.



Εκείνο το ταξίδι

Εκείνο το ταξίδι θα είναι τόσο μακρινό,
μα θα με φωτίζουν τ’ αστέρια
αυτά τα ίδια που χρυσίζουν τα μαλλιά σου.
Το γέλιο μου θα εξαφανίσει τη χλομάδα
κι η έγνοια μου για σένα θα περνάει από πάνω σου
σαν μεσημεριάτικος ήλιος.



Είναι κοντά αυτή η μέρα

Είναι κοντά αυτή η μέρα
που η υπέρτατη ένωσή μας
θα ξεχυθεί στα διάσελα,
τότε που τα κορμιά μας
θα τρέφονται
απ’ τους καρπούς της ζωής.
Αυτό θα είναι το πνεύμα
που θα μας συντροφεύει.



Στα όνειρά μου

Τα όνειρά μου φωτίζονται από τις δικές σου ανταύγειες.
στα όνειρά μου είσαι αέρινη μ’ ανοιχτές φτερούγες
τα μάτια σου αστέρια κι η αγάπη σου χείμαρρος.
Στα όνειρά μου είσαι το κεντρικό πρόσωπο
και περπατάμε χέρι-χέρι σε καταπράσινα μήκη,
κυλιόμαστε στους αγέρες με κορμιά ιδρωμένα.
Στα όνειρά μου είσαι ντυμένη μ’ ένα λευκό μακρύ φόρεμα.
Στα όνειρά μου έχω ήδη μεταναστεύσει στην αγκαλιά σου.
Η πράξη είναι πολύ κοντά…



Αυτή η αγάπη ξεπερνά τα όρια


Θέλω να χαμογελάσω στους κυματισμούς των πάγων,
αναζητώντας τα σημάδια μιας πορείας,
γιατί βαρέθηκα να παίζω με σύμβολα.
Ν’ αναδυθώ στο βάθος μιας ματιάς θέλω
χωρίς τα κομμάτια μου να τα σκορπούν οι άνεμοι.
Αρνούμαι οι αισθήσεις κι οι ηδονές μου
να μοιάζουν μεσάζοντες στημένων σκηνικών,
γιατί δεν μπορώ τρομαγμένος να κλείνω τα φώτα,
να βυθίζομαι σε ομίχλες που καθρεφτίζουν
θαμπές κι εξαϋλωμένες μορφές.
Αρνούμαι να μένω μετέωρος σε πέτρες σκυθρωπών σπιτιών
και σε κλώνους κοιμισμένων δέντρων,
θύμα μιας ψευδαίσθησης
με ρήγματα στον εσωτερικό της κόσμο,
με ανεξέλεγκτες ψυχώσεις να προβάλλουν,
με νύχτες γεμάτες ένταση και απορία,
με τα τρένα της μοναξιάς να πλησιάζουν αργά
στις ράγες των φώτων που δεν μπορώ να στηριχτώ.
Τρέμω όταν όλα τα οικοδομήματα καταρρέουν
μέσα σε χείμαρρους μεταλλικών κρότων,
όταν η αέρινη ισορροπία των σωμάτων ανατρέπεται
μέσα σε ανελέητα σφυροκοπήματα ρυθμών
κι ιλιγγιωδών αποχαλινωμένων φωνητικών.
Φοβάμαι στα στενά περάσματα,
στα άπατα βάθη να ακούω απόκοσμα ελεγεία,
παιχνίδια με καταχωνιασμένα υποσυνείδητα.
Κλαίω παράφορα μπροστά στους νυχτερινούς εφιάλτες,
όταν η ανάσα μου μοιάζει με κλειστή κουρτίνα,
όταν το βλέμμα μου πέφτει στις σκόρπιες σελίδες,
όταν σταματώ σε δρόμους γεμάτους σιωπή.
Πονάω μέσα στα σύνορα
που γίνονται καταφύγια θλιμμένων εποχών,
κάνοντας τα απογεύματα να παγιδεύονται
σε περιπάτους ψυχολογικής ζητιανιάς.
Πονάω όταν οι χρόνοι δραπετεύουν
στα ματωμένα στόματα,
στα κόκκινα γαρύφαλλα,
σε πυξίδες που ορίζουν τα στίγματά μου.
Πάντα λαχταρούσα να σκορπίσω αγάπη
σε δρόμους όπου κανείς δεν περπατά,
να νιώσω την αναπνοή του κόσμου γύρω μου,
σε ρωγμές δακρύων που αλαλάζουν
κι αστραπές που παραδίνονται στο άπειρο.
Να στροβιλιστώ σε απαλούς αγέρηδες,
δίνοντας χρώμα σε βλέφαρα
που σκούρυναν απ’ τα χρόνια,
να βρω παρηγοριά στο μέλλον.
Πάντα λαχταρούσα να κάψω τα πάθη μου
για να φωτιστεί η ανθρωπιά,
να κάψω τις αδυναμίες μου
για να δικαιωθεί η ύπαρξη.
Δεν ξέρω αν είμαι διαφορετικός,
αυθεντικός ή αλλόκοτος,
μα δεν πρόκειται να συνθηκολογήσω
με καμιά ανυπαρξία.
Πάντα λαχταρούσα να γευτώ την ένωση
κι αυτή η αγάπη είναι που ξεπερνά τα όρια.




Ιχνηλατώ την πορεία μου

Ιχνηλατώ την πορεία μου
κι η ζωή μου
βρίσκεται στις παλάμες σου,
αναδεικνύοντας την υπέρτατη θυσία
όχι μέσα από ψυχρές ηδονές
μα στη μεγάλη αγάπη,
που τη διάλεξα όμορφη,
πέρα από κάθε όνειρο,
όταν σε βρήκα σε εποχές
και πορείες αρχέγονες,
σε αινίγματα ημερών
και σε κραυγές άναρχες,
όπως το φως που αγαπά τα δέντρα
και το χώμα που χρειάζεται
έναν σπόρο ευαισθησίας.
Μπορεί η ελευθερία ν’ ανήκε στα όνειρα,
μα ήρθε η ώρα να την κάνουμε αληθινή.
Έλα να εναντιωθούμε στους κύκλους
των επιλογών που λιγοστεύουν,
στην τραγική ομοιότητα των γεγονότων,
στην πολιορκία της συμβατικότητας των ημερών.
Επειδή η ευγενική μας οργή
είναι και επαναστατική.


                  Από τη συλλογή “Ηλιοβασιλέματα” (Ικαρία, 1990)





Lovers   By Picasso


4
Ήχοι από φλάουτο θαρρώ
διαχέονται στα αιωνόβια πλατάνια.
Μια καλοκουρδισμένη
συμφωνική ορχήστρα
νομίζω ότι με περικυκλώνει.
Ευαισθησίες ξεχύνονται δειλά
μ’ αγωνία να προλάβουν
να σιγουρέψουν τον δρόμο τους,
σαν ορμητικές πρωτόγνωρες στιγμές,
σαν κρυμμένες πτυχές
μιας ψυχής που διψούσε
γι’ αγάπη.

5
Θα μπορέσω ποτέ να πλάσω
την παιδικότητά μου
σ’ έναν ρυθμό τόσο ριψοκίνδυνο,
με ποταμούς ιδρώτα
και σταγόνες αίμα,
που στη στιγμή ξεραίνεται
σε πληγές ανεπούλωτες;
Θα μπορέσω έτσι ανυπεράσπιστος
σε πέτρινες ακίδες
που χαρακώνουν τα πόδια μου,



σε κοφτερές λαιμητόμους
που ακρωτηριάζουν ακαριαία,
να πλάσω αυτό το χαμόγελο
της παιδικής αθωότητας;

9
Ηλιοκύματα γέρνουν ανάλαφρα στη δύση τους,
πάθη σύγκορμα που λαμπαδιάζουν.
Δέσμες φωτός χρυσίζουν στις αφρισμένες δίνες
και πλένονται στην αρμύρα τους.
Οι σκέψεις μου με τέτοια διάχυτη πανδαισία
ξέφρενες σαν άτια,
αγωνιούν ν’ αγγίξουν αυτές τις εικόνες.
Ακόμα κι ο χρόνος δεν ξεπερνιέται εδώ
με το να χάσεις την αίσθησή του.
Αυτός ο ήλιος που φεύγει
είναι οι δικές μου σκέψεις,
αυτά τ’ αφρισμένα κύματα
είναι οι δικές μου ερμηνείες
για το απέραντο,
είναι οι δικοί μου σύντροφοι
κρυμμένοι πίσω από μοναχικούς ορίζοντες
κι οι τελευταίες ματιές τους ακολουθούν
αυτή τη δύση που θα εκραγεί
από στιγμή σε στιγμή.
Καθετί το τελευταίο έχει μια δόση μελαγχολίας
όπως οι τελευταίες ελπίδες που στερεύουν,
ο τελευταίος ασπασμός μιας αγάπης.
Ίσως και να χαθώ απρόσμενα
έτσι όπως απρόσμενα βρέθηκα
σ’ αυτούς τους δρόμους.

10
Δακρύζω κι είσαι στη σκέψη μου
με δάκρυα που έχουν τόσα να πουν
χαράζοντας ανείπωτες αλήθειες,
δάκρυα που καρτερούν εκείνες τις νύχτες
τις κρεμασμένες στο παράθυρο τ’ ουρανού.
Παιδί σαν ήμουνα
κοιτούσα τον ουρανό ακίνητος
με τις ώρες
κι έτσι έμαθα ν’ αγαπώ τ’ αστέρια.
Έπειτα έζησα με των καιρών τα ξεροβόρια
κι έτσι γεννήθηκαν
τα μοναχικά τραγούδια μου.




Βιογραφικό 

Ο Δημήτρης Τρωαδίτης γεννήθηκε το 1959 στην Αθήνα. Σπούδασε   Δημοσιογραφία. Γράφει ποίηση από τα γυμνασιακά του χρόνια. Την περίοδο 1976-1980, ήταν δραστήριο και βασικό στέλεχος λογοτεχνικών, θεατρικών, μουσικών και ομάδων θεάτρου σκιών στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της Πνευματικής Λέσχης Τερψιθέας-Γλυφάδας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 άρχισε να ασχολείται συστηματικά με την κοινωνική έρευνα για το εργατικό, σοσιαλιστικό, αναρχικό και γενικότερα επαναστατικό κίνημα του ελλαδικού και διεθνούς χώρου.
Το 1992 εγκαταστάθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας όπου έκτοτε ζει και εργάζεται μόνιμα.
Στο διάστημα 1993-1998 ήταν συμπαραγωγός και συμπαρουσιαστής της δίγλωσσης (ελληνικά και αγγλικά) ραδιοφωνικής εκπομπής «No World Order» στον δημόσιο εναλλακτικό, ριζοσπαστικό ραδιοσταθμό της Μελβούρνης 3CR και από το 2015 μέχρι σήμερα, επίσης, συμπαραγωγός και συμπαρουσιαστής της δίγλωσσης (ελληνικά και αγγλικά) ραδιοφωνικής εκπομπής «Greek Resistance Bulletin» στον ίδιο ραδιοσταθμό.
Από το 1995 έως σήμερα εργάζεται στην ελληνική εφημερίδα της Μελβούρνης «Νέος Κόσμος», όπου διατηρούσε αρκετά χρόνια βιβλιογραφική στήλη.
Έχει παρουσιάσει δημόσια την ποίησή του και στις δύο γλώσσες σε σειρά χώρων και εκδηλώσεων στη Μελβούρνη (SaloniMMelbourne Writers CentreLa MamaImmigrationMuseumFederation Square, παμπ και μπαρ κ.α.)
Ποιήματά του στα ελληνικά και αγγλικά έχουν δημοσιευτεί σε πάμπολλα λογοτεχνικά περιοδικά, ιστοσελίδες, ιστολόγια και Ανθολογίες τόσο στην Αυστραλία όσο και στην Ελλάδα.
Είναι μέλος του Melbourne Poets Union, του Writers Victoria και του Multicultural Arts Victoria. Διετέλεσε, επίσης, γενικός γραμματέας του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου και συντονιστής (editor) της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού του Συνδέσμου “Αντίποδες”.
Για αρκετά χρόνια υπήρξε οργανωτής μηνιαίων δημόσιων ποιητικών αναγνώσεων στη Μελβούρνη.
Ασχολείται, επίσης με την ποιητική μετάφραση καθώς και με τη μετάφραση ιστορικών και πολιτικών κειμένων.
Ποιητικές συλλογές που έχει εκδώσει έως τώρα:
- Η οργή, το όνειρο και η ζωή (ανεξάρτητη έκδοση)
- Χωρίς προοπτική (εκδ. Ένεκεν, ένθετο),
- Η μοναξιά του χρόνου (εκδ. Οδός Πανός)
- Με μια κόκκινη ανάταση (εκδ. Στοχαστής)
- Ωδή στο ανικανοποίητο (εκδ. Παλινωδίαι)
Tightrope Walking / Ακροβασία (Owl Publishing, δίγλωσση) 
- Δίοδος Διαφυγής (εκδ. Κύμα).
Επίσης:
Ο Ήλιος της Αναρχίας Ανέτειλε -  Για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του “ελλαδικού” χώρου (εκδ. Κουρσάλ)
Διευθύνει, επίσης, το μπλογκ Το Κόσκινο στο http://tokoskino.me και την ιστορικοπολιτική ιστοσελίδα Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης στο http://ngnm.vrahokipos.net


Δημήτρης Τρωαδίτης

Και  ένα  τελευταίο που αγαπώ από την συλλογή Δίοδος διαφυγής (Εκδ. Κύμα 2018).


Κατάματα
στην καυτή αλήθεια
την φύτρα σου 
την μάνα σου

Κατάματα
μην διστάζεις
Μην χαθείς
να ανοιχτείς

Κατάματα στις ερημιές των πόλεων
και προχώρα
πίσω απ ήλιους
Από ξέφτια φεγγαριού
πίσω από στιγμές νύχτας









[Copyright ©  Μαρία  Σκουλαρίκου-Πανούτσου]
«ο αγιώτατος έρως και άλλα τινά»
Ρapaver rhoeas*


 



Δυο λόγια... 

Θα ήθελα να  γράψω δυο λόγια για το σκεπτικό της παρουσίασης στην ιστοσελίδα "γραφομηχανή", με τον  τίτλο  «Ο Αγιώτατος Έρως και άλλα τινά» κάθε Πέμπτη, ποίηση που θεωρώ επαναστατική.
Η ερωτική ποίηση που πραγματεύεται την φυσική κατάσταση που προκύπτει αθέλητα στους ανθρώπους και τους βγάζει για λίγο ή για πολύ, από τον δρόμο που έχουν χαράξει, είναι μια πράξη που έχει όλα τα στοιχεία μιας επανάστασης, μιας προσωπικής  επανάστασης, που είναι και η πιο ουσιαστική. Ο έρωτας, αφορμή για αλλαγή και αμφισβήτηση συθέμελα του εαυτού μας και των αρχών μας, έρχεται ολόδροσος να μας οδηγήσει σε όχι και τόσο δροσερές και ευχάριστες ψυχικές καταστάσεις. Η ποίηση κατ΄ εξοχήν ερωτική, ακόμη και όταν δεν φαίνεται στο πρώτο πλάνο της γραφής, μας ανοίγει ορίζοντες για να έρθουμε πιο κοντά στο ‘πρόσωπο’ του ανθρώπου που δεν είναι εύκολο να προσεγγίσουμε με άλλο τρόπο.
Η επιλογή μου να αναρτώ και να σας παρουσιάζω δική μου αλλά και άλλων ποιητών που αγαπώ, ερωτική ποίηση, έχει αυτόν το σκοπό, μια βαθύτερη γνωριμία με τον εαυτό μας και με τον συνάνθρωπο μας. Στην σελίδα με τον πρώτο τίτλο   « Ο Αγιώτατος Έρως και άλλα τινά» και με τον δεύτερο τίτλο Papaver rhoeas* κάνει έναρξη την 22/2/2018.
Ευχαριστούμε την Ιστοσελίδα  ‘Γραφομηχανή’ και όλους τους συνεργάτες για την κοινή μας πορεία, σε κάτι γοητευτικό, από εδώ και στο εξής.
 

Μαρία Πανούτσου
*(Μήκων η ροιάς) 






||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική ή άλλου είδους χρήση. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή σε άλλα site και blog. |||​



  

>  ακολουθήστε την κ.Μαρία Πανούτσου στο facebook
.
.
.

.
.
.
.

.
.
.


ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ