Ο Αγιώτατος έρως > «Μα είναι νερό, νερό φαρμακερό»




«Μα είναι νερό, νερό φαρμακερό»

γράφει η Μαρία Πανούτσου



Τι είναι ο έρωτας;
  Τοπίο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε.

Ότι μπορούμε να το πειθαρχήσουμε,
Να το τιθασεύσουμε.

Μα είναι  νερό, νερό φαρμακερό.
Τρομαχτικό.   
  Κι’  είναι ποτήρι  γάργαρο νερό.
Όμοιο με ουρανό.     

Μαρία  Πανούτsoυ



Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί
την ερωτική ποίηση του Γιώργου Χρονά.

Η ποίηση του Γιώργου Χρονά σε αγγίζει με τα χέρια, με το στόμα, με τα μάτια. Γεμάτη πάθος, γεμάτη από τον εγκλωβισμό της πόλης, γεμάτη επαναστατική πνοή που χαρακτηρίζει τον πολίτη μιας κοινωνίας με υποδιαιρέσεις και υπολογισμούς. Ευαίσθητος με την σωστή σημασία της λέξης και καθάριος στις προθέσεις του, αποφασισμένος να υπάρξει με το σώμα και με το πνεύμα, ολόκληρος και τεμαχισμένος, δημιούργησε τον εαυτόν του με στήριγμα την παράδοση και την καταγωγή με το εύρος που μπορεί να δώσει κανείς στις δυο αυτές λέξεις, παράδοση και καταγωγή. Δύσκολο να χωρέσει το έργο του Χρονά σε ένα μικρό αφιέρωμα. θα προσπαθήσω με αγάπη να προτείνω μερικά ποιήματα του, που εγώ προσωπικά αρέσκομαι να ξανακοιτάζω και να ευχαριστιέμαι στην ανάγνωση και στην κατανόηση τους. Το σημείωμα αυτό κλείνω με ένα μικρό απόσπασμα του Γιώργου Χρονά από το βιβλίο του ‘Ελληνορωμαϊκή Πάλη (εκδ. Υψιλον, 1981) για τον Σωτήρη Σπαθάρη, που αγαπώ γιατί με αντιπροσωπεύει απόλυτα στον τρόπο που προσεγγίζω την τέχνη γενικότερα και ιδίως την τέχνη των άλλων. Θα το διαβάσετε και θα καταλάβετε.
Το άλλαξα ελάχιστα.
 Ο Σωτήρης Σπαθάρης έμαθε πως πέθανε ο Γάλλος φίλος της τέχνης του Ζεράρ Φιλίπ και κάθισε σε μια γωνιά και ήπιε καφέ. Όταν ο Άγγελος Σικελιανός είπε «τα απομνημονεύματα του Σπαθάρη είναι υπόδειγμα ύφους» τον ρώτησε: «Άγγελε τι είναι το ύφος;»

Αν κάποια στιγμή συναντήσω τον Γιώργο και πιούμε ένα καφέ κάπου στον Πειραιά αγναντεύοντας τη θάλασσα, θα ήθελα να ακούσω μαζί του αυτήν την μουσική -E lucevan le stelle- https://www.youtube.com/watch?v=V_pg-DKBeZ0 και να μιλάμε για τον “άνδρα” όπως εκείνος τον βίωσε και όπως τον βίωσα εγώ.


Αλλά ας περάσω στην ποίηση του Γιώργου Χρονά


Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί  την ερωτική ποίηση του Γιώργου Χρονά.






Από το  βιβλίο
 Τα Αρχαία  Βρέφη
  εκδ. Οδός Πανός


Απαγορευμένο ερωτικό τραγούδι Χριστουγέννων

   Δε νομίζω να φωτογραφηθήκαμε ποτέ μαζί Μόνο τώρα θυμάμαι Μια μέρα βγαίνοντας από το σινεμά Είδαμε το σχήμα μας στον καθρέφτη ενός εμπορικού καταστήματος — πουλούσε έπιπλα φορμάικας τραπέζια, φτηνά κάδρα νομίζω, και συ κούμπωσες βιαστικά το πουκάμισο γύρω στο λαιμό σου σα να πήγες σε χαμάμ οδός Ζήνωνος, οδός Επίκουρου και αγαπήθηκες με πάθος στο χαμάμ και βγαίνοντας στο δρόμο το απόγευμα από το χαμάμ πρόσεχες τα βήματα, τα βλέμματα, τις αιωρήσεις των χεριών σου. Έπρεπε να τόχαμε σκεφτεί πριν μπει ο χειμώνας μια κυριακάτικη φωτογραφία μαζί, όπως σ' εκείνες τις εκδρομές με το μηχανάκι στο Μαραθώνα, στα Βίλλια, στη Λούτσα να χορεύεις με δίσκους στα τζουκ-μποξ μάμπο το Τεκίλα ή άλλοτε ζεϊμπέκικο και μελαγχολία σάμπας και να μεθάς. Έπρεπε να τόχαμε σκεφτεί πριν μπει ο χειμώνας μια κυριακάτικη φωτογραφία μαζί, μετά θα μπορούσες να φύγεις για το Νείλο ή τ' Αλγέρι με τους ποδηλατιστές του ήλιου. Τώρα πια τ' απογεύματα δεν έχω όνομα Αν βγω στο δρόμο έχω συμφωνήσει ν' ακούω στα ονόματα Αλέξανδρος, Αλέξιος, Αλέξης, Βασίλειος, Γεράσιμος, Γρηγόρης, Ραχήλ, Δημήτριος, Γιάννης, Λεωνίδας, Νίκος, Μιχάλης, Μάρθα, Κωνσταντίνος, Μανώλης. 



Τα αντικείμενα και οι μάγοι


Έρχεται κάποια νύχτα που τ’ αντικείμενα νεκρά
δεν υπακούνε τους μάγους
Κι αδιαφορούν και παραμένουν όπως τυχαία βρέθηκαν
κάτω από τα μεγάλα τα παράθυρα, δίπλα στις πόρτες
κόκκινα ή μαύρα δίχως ήχο στη σιωπή
Και τα φωνάζουνε με εγγαστρίμυθες φωνές, με λαθεμένα
ονόματα
βάζοντας εκεί που δεν έπρεπε τον τονισμό, τα πνεύματα
προσθέτοντας ακατάληπτες φράσεις ανάμεσα στα δόντια
κινώντας τα δάχτυλα προς το κενό, τρέμοντας τη φωνή
μπροστά σε άδεια καθίσματα
Έπειτα απειλητικά κινούνται προς τις πλατείες
Μάγοι πια δίχως κοινό
που αυτοϋπνωτίζονται
Τότε έξω βροχή ραΐζει το πρόσωπο της ξηρασίας.


---

Μόνο εγώ και η Λόλα ξέρουμε
πως έτρεξες να φτάσεις το δημόσιο δρόμο
Βρήκαν, λέει, το φουστάνι σου σκισμένο, μόνο το ’να
σκουλαρίκι στο λαιμό σου, τα τακούνια σου μες στα χωράφια.
Κάποιο κάθαρμα, κάποιο πεσμένο σχήμα ανδρός σε ρήμαξε
κι έτσι που ακουμπάς σα να γέρνεις στη φωτογραφία αυτή
περασμένη σήμερα Τρίτη στις εφημερίδες
Είσαι πεθαμένη.




Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί  την ερωτική ποίηση του Γιώργου Χρονά.







H   ποίηση του  Γιώργου Χρονά  δεν είναι μόνο επιθυμία, αποδοχή και παραδοχή, απώλεια και οργή, συνείδηση και δημιουργία, αλλά και το ανικανοποίητο του ένστικτου μια αδηφάγα δύναμη, που κυβερνά και δύσκολα κυβερνιέται και ας  θυμηθούμε  τον  Roland Gérard Barthes και  τα  Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου, εκδ. Ράππα/Κέδρος:    «ο ερωτικός λόγος χαρακτηρίζεται σήμερα από "μια άκρα μοναξιά» (Ή   άναγκαιότητα  τοϋ  παρόντος  βιβλίου  βασίζεται στήν  άκόλουθη  εκτίμηση:  ό  έρωτικός  λόγος  χαρα­κτηρίζεται  σήμερα  άπό μιάν άκρα μοναξιά.Τό  λό­γο  αύτό τόν  μιλούν χιλιάδες ύποκείμενα  (ποιός ξέ­ρει,  άραγε;),  άλλά  δέν  τόν  στηρίζει  κανείς.  Τόνέχουν  εγκαταλείπει  πλήρως οί, περιρρέουσες γλώσ­σες,  οί  όποιες  ή  τόν  άγνοούν,  ή  τόν  υποτιμούν,  ήτόν  χλευάζουν.  Έτσι,  ό  λόγος  αύτός  βρίσκεταιάποκομμένος,  όχι  μόνο  άπό τήν  εξουσία,  άλλά  καί άπό τούς  μηχανισμούς της  (επιστήμες,  γνώσεις,  τέ­χνες).  "Οταν ένας λόγος παρεκκλίνει κατ’  αύτό τόντρόπο,  συρόμενος  άπό  τήν  ϊδια  του  τή  δύναμη, πρός τήν κατεύθυνση τοΰ άνεπίκαιρου, καί φέρεται έκτός  πάσης  άγελαιότητος,  δέν  έχει  άλλη  επιλογή: πρέπει νά άποοεϊ ό τόπος,  ό  ισχνότατος έστω,  μιάς κατάφασης.Ή  κατάφαση αύτή είναι, έν όλίγοις, τό  θέμα τοϋ  βιβλίου  πού  εγκαινιάζεται έδώ)..
O  Γιώργος  Χρονάς με περίσσια  μνημοσύνη,  δίνει στον ερωτικό λόγο, πράξη και δύναμη, να σταθεί  δίπλα και να μονοπωλήσει την ύπαρξη του ανθρώπου . 



IN MEMORIAM

Τελικά μπορεί  και ν α μην είχε κατέβει ποτέ από κανένα τραίνο
και νάταν πριν από μένα μέρες εκεί να περιμένει κάποιον
κανέναν ή τίποτα. Μπορεί και  νάταν ένα βαλσαμωμένο πουλί
στην οδό Πειραιώς ή ένα απολιθωμένο ελάφι πάνω στους βράχους
-τούτοι οι θάνατοι είναι ζωγραφισμένοι μέσα μας δίχως φτερά,
δίχως μουσική, δίχως εισόδους και εξόδους έτσι μένουν θάνατοι
σε όλους  τους καιρούς κάτω στο χώμα, στη γη.

Τελικά μπορεί να μην ήμουν εγώ αλλά ένας άλλος
που είχε φτάσει πριν από μέρες στο σταθμό κάτω από
το σταματημένο ρολόι περιμένοντας μέσα στο απόγευμα
της Κυριακής μια συνάντηση. Μπορεί και νάμουν η προδομένη
διαδήλωση, ο λιποτάκτης, η είσοδος του νικημένου μέσα από το
πορτραίτο της υστεροφημίας του, η πρέζα.


Εκείνο  το απόγευμα βρήκαμε το πρόσωπο μας. Δεν ήμασταν
πια εμείς. Ήμαστε ωραίοι τότε. Κάτι το σπάνιο.

 



ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ

Νύχτα θα επιστρέψουμε στα σώματά μας
το ίδιο ανύπαρκτοι όπως όταν ήμασταν εντός των.
 Τότε σαν σκιές θα διαφεύγουμε, τότε σαν από άλλες τύψεις
κυνηγημένοι θα πεθαίνουμε.
Μάταιες οι ματιές που θα μας περιμένουν. Μάταια τα σώματα
που θα μας ζητούν. Εμείς δεν θα είμαστε πια εμείς.
Θα είναι άλλοι πίσω από εμάς. Μπροστά από εμάς. Τίποτα..

Εμείς πια δεν θα έχουμε παρά ένα πρόσωπο μέσα στην νύχτα.
αυτό το αποτυπωμένο  στα χαρτιά τους πρόσωπο δεν θα είναι  το δικό μας{….}


---
Κάποια  γυναίκα φαίνεται  τον γνώρισε
                 μετά από μένα
και μαζί της άρχισε μιαν άλλη ζωή
Τον είδα  το πρωί μπροστά στα τραίνα
Και με βία αργότερα να περνάει τα λουτρά
Βιαστικές κινήσεις κάποιου που νόμισε
              πως άλλαξε

ρίχνοντας αλλιώς την καπαρτίνα
Αφήνοντας με προσοχή τα παπούτσια του λυμένα




Σήμερα “Ο Αγιώτατος Έρωτας” φιλοξενεί  την ερωτική ποίηση του Γιώργου Χρονά.











Ο Γιώργος Χρονάς ο στιχουργός

18 Χρονών

18 χρονών ανάβει τσιγάρο στον καθρέφτη,
ανάβει τα φώτα στο λιμάνι,
και του τα σβήνει η βροχή,
ανάβει τα φώτα στο λιμάνι,
και του τα σβήνει η βροχή.

Αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στο μυαλό του,
αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στ’ όνειρό του.

18 χρονών πλαγιάζει μόνος σε ντιβάνι,
ανάβει φωτιές στα σκοτεινά
και του τις σβήνει η σιωπή,
ανάβει φωτιές στα σκοτεινά
και του τις σβήνει η σιωπή.

Αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στο μυαλό του,
αφήστε τον μονάχο του, 
κάτι περνάει στ’ όνειρό του





  

   Η εκδρομή

Και τι μ’ αυτό
δεν είναι λόγος ν’ αναβληθεί η εκδρομή.
Τι κι αν υπάρχει μονάχα ένας οπαδός
Εμείς
απ’ άλλους τόπους
χωρίς δουλειά
μπορούμε ν’ αποκλείσουμε
Αυτούς
που σ’ άλλους συλλόγους ξενυχτάνε.

Και τι νομίζετε
εμείς δεν βλέπουμε τα γυμναστήρια ρημαγμένα;
τα καφενεία με παράγοντες πολιτικούς;
και τα χωράφια μας με ξένους.

Καλώ τους οπαδούς ν’ ακολουθήσουν.
Δε μας φοβίζουνε τα κύματα.
Οι εθνικόφρονες είναι χαζοί.
Τα πούλμαν ας μείνουνε ακίνητα.
Την όχθη θα την περάσουμε
πεζή.






Κάρμεν

Μπροστά στο παράθυρο
τρία τρία καπνίζει τα τσιγάρα η Κάρμεν.
Μπροστά στο παράθυρο
στους άντρες νοήματα κάνει η Κάρμεν.

Η Κάρμεν η τσιγγάνα
αχ, Κάρμεν τσιγγάνα,
η Κάρμεν η τσιγγάνα
που είναι Γιουγκοσλάβα.

Μπροστά στο παράθυρο
τα καράβια που φτάνουν χαιρετάει η Κάρμεν.
Μπροστά στο παράθυρο
τους ναύτες στα χείλη φιλάει η Κάρμεν.

Η Κάρμεν η τσιγγάνα
αχ, Κάρμεν τσιγγάνα,
η Κάρμεν η τσιγγάνα
που είναι Γιουγκοσλάβα.

Μπροστά στο παράθυρο
τις μέρες που φεύγουν χαιρετάει η Κάρμεν.
Μπροστά στο παράθυρο
τις νύχτες που φτάνουν χαιρετάει η Κάρμεν.

Η Κάρμεν η τσιγγάνα
αχ, Κάρμεν τσιγγάνα,
η Κάρμεν η τσιγγάνα
που είναι Γιουγκοσλάβα.







Το πέραμα

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα
κάτω στο πέραμα με τους γέρους
στη θάλασσα να βρίζεις
τη κάμαρα που σε γέννησε
και τον Ξέρξη

Στάθηκα δίπλα σου και σου είπα
τα κεραμίδια θα γίνουνε τσιμέντο
τα ξύλα θα γίνουνε πέτρες
η αγάπη θα γίνει χρήμα

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα
κάτω στο πέραμα με τους γέρους
στάθηκα δίπλα σου και σου είπα
θα μας ξεχάσουνε την Πέμπτη
το Σάββατο, το Σάββατο την ίδια ώρα
θα αναστηθούμε...






Πήγα σήμερα στους βράχους   

Πήγα σήμερα στους βράχους
Για να σκοτωθώ πήγαινα
Κι είδα μακριά βαπόρια
Τη θάλασσα κάτω μαυρισμένη είδα
Πουλιά να πετάνε πάνω με φωνές
Εργοστάσια πίσω μου να κόβουνε σε βάρδιες
τη μέρα
Είδα και τους ναύτες με βία να τραβάνε
τα σχοινιά
Ν’ αλλάζουνε γραμμή στην πορεία

Κι έμεινα έτσι ώρα πολλή
Γύρισα πίσω
Μαράθη




x1
x2
x4
x5
.
.
x7
x8
x9


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
·   Ο Γιώργος Χρονάς. Είναι  Έλληνας συγγραφέας και εκδότης. Γεννήθηκε το 1948 στον Πειραιά. Είναι ιδρυτής και εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Οδός Πανός και των εκδόσεων Σιγαρέτα. Έχει εκδώσει ποιήματα, πεζά και θεατρικά έργα. Επίσης, έχει γράψει στίχους, τους οποίους έχουν ερμηνεύσει καλλιτέχνες όπως η Δήμητρα Γαλάνη, η Τάνια Τσανακλίδου, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νίκος Ξυλούρης, η Χάρις Αλεξίου, η Μαρία Δημητριάδη, ο Σταμάτης Κραουνάκης, o Παντελής Θεοχαρίδης και η Ελένη Δήμου. Από το 1979 ως το 2011 έκανε εκπομπές στο ραδιόφωνο, στο Πρώτο, στο Δεύτερο και στο Τρίτο Πρόγραμμα. To 2011 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ποίησης Καβάφη.  Επίσης. (2009) Η γυναίκα της Πάτρας, (2011) Σάββατο, (2012) Τα μάτια της Γιώτας Γιάννα, (2015) Τρεις γυναίκες και ο ποιητής, (2016) Προσωρινή μέθη.





 [Copyright ©  Μαρία  Σκουλαρίκου-Πανούτσου]
«
ο αγιώτατος έρως και άλλα τινά»  
Ρapaver rhoeas*



||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική ή άλλου είδους χρήση. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή σε άλλα site και blog. |||





Δυο λόγια
Θα ήθελα να  γράψω δυο λόγια για το σκεπτικό της παρουσίασης στην Ιστοσελίδα ‘Γραφομηχανή’, με τον  τίτλο  «Ο Αγιώτατος Έρως και άλλα τινά» κάθε Πέμπτη, ποίηση που θεωρώ επαναστατική.

Η ερωτική ποίηση που πραγματεύεται την φυσική κατάσταση που προκύπτει αθέλητα στους ανθρώπους και τους βγάζει για λίγο ή για πολύ, από τον δρόμο που έχουν χαράξει, είναι μια πράξη που έχει όλα τα στοιχεία μιας επανάστασης, μιας προσωπικής  επανάστασης, που είναι και η πιο ουσιαστική. Ο έρωτας, αφορμή για αλλαγή και αμφισβήτηση συθέμελα του εαυτού μας και των αρχών μας, έρχεται ολόδροσος να μας οδηγήσει σε όχι και τόσο δροσερές και ευχάριστες ψυχικές καταστάσεις. Η ποίηση κατ΄ εξοχήν ερωτική, ακόμη και όταν δεν φαίνεται στο πρώτο πλάνο της γραφής, μας ανοίγει ορίζοντες για να έρθουμε πιο κοντά στο ‘πρόσωπο’ του ανθρώπου που δεν είναι εύκολο να προσεγγίσουμε με άλλο τρόπο.
Η επιλογή μου να αναρτώ και να σας παρουσιάζω δική μου αλλά και άλλων ποιητών που αγαπώ, ερωτική ποίηση, έχει αυτόν το σκοπό, μια βαθύτερη γνωριμία με τον εαυτό μας και με τον συνάνθρωπο μας. Στην σελίδα με τον πρώτο τίτλο   « Ο Αγιώτατος Έρως και άλλα τινά» και με τον δεύτερο τίτλο Papaver rhoeas* κάνει έναρξη την 22/2/2018.
Ευχαριστούμε την Ιστοσελίδα  ‘Γραφομηχανή’ και όλους τους συνεργάτες για την κοινή μας πορεία, σε κάτι γοητευτικό, από εδώ και στο εξής.

Μαρία Πανούτσου
*(Μήκων η ροιάς)



>  ακολουθήστε την Μαρία Πανούτσου στο facebook


ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ