Με λέξεις πιασμένες στην απόχη: ΙΑΣΗ

-γράφει η Ελένη Νέστορα

ΙΑΣΗ


Σαν το φεγγάρι ολόγιομο έπεφτε στο ποτάμι κι άσπριζαν τα λιθάρια του, κατέβαινε η Ρηνιώ της Λούσαινας να πλύνει τις πληγές. «Μη και κακοφορμίσουν» έλεγε «και γιομίσει πίκρα η ζωή.»
Έτρεχα κι εγώ, μικρό κορίτσι, αλαφιασμένη πίσω της μην κάνει καμιά τρέλα. «Να την προσέχεις» μου’ λεγε η μάνα της, πριν φύγει, «μιλά μ’ αερικά». Κρύβομουν κι εγώ πίσω απ’ τα πλατάνια και παράστεκα να τη θωρώ με λύσσα να τρίβει τ’ ολόλευκό της το κορμί με μι’ άσπρη πέτρα. Λέπια θαρρείς προσπάθαγε να ξεκολλήσει. Πληγές δεν έβλεπα. 
Κάτι μουρμούραγε. Τα λόγια δε θυμάμαι. Δαγκωμένη κρατούσα ανάμεσα στα χείλια την καρδιά μου. Βούιζε στ’ αυτιά μου η ανάσα της. Τ’ ανέμου έμοιαζε τραγούδι που σκίζει ρεματιάς κορμί κι ορμά κατά τη θάλασσα. Πνίγονταν οι λέξεις της σε ξερικά πηγάδια. Τι φόβος, τι δέος τύλιγαν τη δόλια μου ψυχή! ‘Γω της παράστεκα για κείνη; Ακόμα αναρωτιέμαι.
Το χάραμα μάς έβρισκε αγκαλιασμένες. Κείνη γιομάτη αίματα, με μάτια ολόφωτα, αφήνονταν στα χέρια μου να τη φροντίσω. Δεν καταλάβαινα. Τις χαρακιές της καθάριζα, για ποιες πληγές πάλευε; 
Πέρασαν χρόνια. Κείνη έφυγε νωρίς. Η ζωή δε μ’ άφησε με την απορία. 
Κοιτώ απόψε το φεγγάρι. Ολόγιομο, ολόφωτο, πέτρα λευκή στα χέρια μου. «Ρηνιώ μου, στέρεψαν τα ποτάμια. Πού να πλυθεί κανείς να ξεπικρίσει η ζωή; Πού;» είπα κι έβαλα να συμμαζεύω τα «συρτάρια» μου.

.
.
.
.
.
.
.

||| Το κείμενο είναι προϊον πνευματικής ιδιοκτησίας και ως εκ τούτου προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή για εμπορική χρήση. Επιτρέπεται όμως η αντιγραφή σε άλλα site και blog, αρκεί να αναφέρεται το όνομα του δημιουργού (ΕΛΕΝΗ ΝΕΣΤΟΡΑ) και η πηγή: http://www.grafomichani.com |||



>  ακολουθήστε την Ελένη Νέστορα στο Facebook


ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

μικρός ταξιδευτής: @da Cruz da Rocha (click στην εικόνα)